Mostrar mensagens com a etiqueta Amadeu Ferreira. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Amadeu Ferreira. Mostrar todas as mensagens

terça-feira, 20 de março de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo VI


Las ties de Longbourn lhougo bejitórun las de Netherfield. La bejita nistante fui paga cumo manda la lei. Las maneiras de la Menina Bennet cuntinában le a agradar tanto a la Senhora Hurst como a la Menina Bingley; i anque pensáran que la mai nun era buona d’aturar, i las armanas mais nuobas nun merecíran que neilhas s’amentasse, la gana de haber un coincimiento mais cercano antre eilhas tenie an atençon las dues mais bielhas. Jane quedou ancantada por recebir essa atençon, mas Elizabeth bie las tratar a todo mundo d’anriba la burra, sien deixar de fuora l’armana, i nun gustaba muito deilhas; anque bisse la cunsidraçon deilhas por Jane, se assi se podie chamar, probablemente solo benie de l’anfluença debida a l’admiraçon de l armano por eilha. Este, bie se bien, nun scundie l’admiraçon que tenie por eilha adondequiera que s’ancuntráran; mas Elizabeth tamien bie, cumo l’armana se deixaba ir n’eideia que tenie na cabeça zde l purmeiro die an que l bira, caminhando mui debrebe pa l amor; assi i todo, bie cun gusto l’ampossiblidade de esso quedar a la bista de todo mundo, yá que Jane, anque tubira fuortes sentimentos, tenie tamien un carátele tan sereno i uns modos tan cuntenidos que nunca iba a deixar que suspeitáran de algo menos cumbeniente. I dixo le esso a la Menina Lucas.
“Talbeç seia agradable,” dixo Charlotte, “ser capaç de, nesses causos, scapar a la curjidade de las pessonas; assi i todo, a las bezes nun trai bantaijes guardar se assi tanto. Se ũa mulher ye mui able a scunder l que sinte al oubjeto desse sentir, eilha puode perder l’oupertunidade de lo agarrar; i ende serie probe cunsuolo acraditar que ls outros tamien de nada sáben. Hai tanto de gratidon ou de proua ne l mais de ls afetos, que nun ye buono deixá los antregues a eilhes mesmos. Todos podemos ampeçar sien rezon que se beia – ũa perferéncia ye la cousa mais natural; mas son mui poucos ls que chégan al amor sien un ampurronico de naide. An cada nuobe casos de dieç, ũa mulher fazerie melhor amostrar mais afeiçon do que la que sinte. Bingley gusta de berdade de tue armana; mas el puode nunca ir alhá de l gustar, se eilha ende nun le dir ũa mano.”
“Mas eilha ajuda lo, tanto cumo l modo de ser deilha le permite. Se you pudo antender l que eilha sinte por el, antoce el ha de ser un simprico, se inda tamien nun dou por nada.”
“Lhembra te, Eliza, que el nun conhece tan bien cumo tu l carátele de Jane.”
“Mas, se ũa mulher ten un fraco por un home, i nun fai nada pa l scunder, el ten d’acabar por çcubir.”
“Talbeç el acabe por çcubrir, se el stubir cun eilha tiempo que chegue. Mas, anque Bingley i Jane se béian muita beç, nunca ye por muitas horas a la par; i, cumo eilhes sempre se béien un al outro misturados cun muita giente, ye ampossible aporbeitar cada cachico para cumbersáren un cul outro. Antoce, Jane habie d’aporbeitar l mais que pudira la scassa meia hora an que puode prender l’atençon del. Quando yá stubir segura del, tenerá muito bagar para tamien eilha s’apaixonar cumo le dir la gana.
“L tou plano ye mui buono,” dixo Elizabeth, “quando solo stá an question l deseio de ser bien casada, i se un die you stubir decidida a agarrar un home rico, ou solo un home, cuido que fazerei cunsante esse plano. Mas esses nun son ls sentimentos de Jane; eilha nun nun fai las cousas por oujetibos. Ne l punto an que las cousas stan, eilha nien sequiera puode tener la certeza de punto de ls sentimentos deilha, a quantas mais de l sou sentido. Eilha solo l coinciu hai solo quinze dies. Beilou quatro bailes cun el an Meryton; biu lo ũa Manhana an casa del, i zdende cenou quatro bezes an pie del. Esto nun ye tiempo que bonde para que eilha quede coincer l carátele del.”
“Nó al menos assi cumo pones las cousas. Se eilha solo tubira cenado cun el, ende eilha solo poderie çcubrir se el ten buona gana de quemer; mas lembra te de que tamien passórun quatro beladas juntos – i quatro beladas puoden ajudar muito.”
“Si, essas quatro beladas dórun para quedáren a saber que dambos a dous gustában mais de l Binte i un do que de l jogo de l Quemércio; mas cun respeito a qualquiera outra caratelística eissencial, nun cuido que tenga serbido para muita cousa.”
“Buono,” dixo Charlotte, “deseio le Jane que le cuorra bien cun todo l miu coraçon; i se eilha manhana se cassse cun el, cuido que las probabilidades de ser feliç serien las mesmas do que se passasse doze meses a studar l carátele del. La felcidade ne l casamento ye solo ũa question de suorte. Por mais fondo coincimiento que tenga un de l outro ou l’aparecéncia antre las partes antressadas antes de dar l nuolo, ne l fondo esso an nada ajuda a la felcidade. Eilhes cuntínan a mantener ls feitius defrentes de modo a que cada un tenga la sue dosa de morteficaçon; antoce, sendo assi, ye melhor coincer l menos possible de ls defeitos de la pessona cun quien ides a passar ls buossa bida.”
“Tu fais me dar la risa, Charlote; mas nada desso ten sentido. Tu sabes que esso nun tem sentido, i que tu nunca te portaries desse modo.”
Acupada a mirar pa las atenciones de l Senhor Bingley cula armana, a Elizabeth nun le passaba pula cabeça que eilha mesma passara a ser dun cierto antresse als uolhos de l amigo. L Senhor Darcy, al ampeço, solo a muito custo aceitara que eilha fusse algo guapa; ne l baile mirou para eilha sien admiraçon; i quando stubírun acerca un de l outro, el solo mirou para eilha pa la craticar. Assi i todo, inda el i ls amigos mal habien tubido tiempo de saber se eilha tenie algo de guapo ne l sou calantriç, quando el l’ampeçou a achar muitíssimo anteligente por bias de la guapa spresson de ls sous uolhos negros.Apuis desta çcubierta outras benírun, tamien eilhas çcuncertantes. Anque a ũa mirada crítica el tubira dado cun mais que ũa falha nas lhinhas de l cuorpo deilha, era oubrigado a recoincer que la figura deilha nun era zangraciada; i anque ls modos deilha nun fúran ls de l mundo eilegante, el staba preso por bias de la sue grácia simples. Eilha nun se daba de cuonta de nada desto; para eilha el era solo l home agradable, i que nun la achara guapa al punto de beilar cun eilha.
El ampeçou a tener gana de saber mais deilha, i cumo purmeiro passo para falar cun eilha, passou a oubir las cumbersas deilha cun outros. Essas maneira chamórun l’atencion deilha. Nũa oucajion stában an casa de Sir William Lucas, adonde s’ancuntraba un grande juntouro de pessonas.
“Quei quererá dezir l senhor Darcy,” dixo le eilha a Charlotte, “cun esso de scuitar la mie cumbersa cun l Coronel Forster?”
“Ende stá ũa pregunta a que solo Senhor Darcy le puode respunder.”
“Mas se el torna a fazer esso mais bezes, asseguro te que le botarei an cara que bien sei l que el quier. El ten un uolho mui caçuador, i se you nun ampeçar a amostrar le l miu zagrado, qualquiera die inda bou a quedar cun miedo del.”
Cumo nessa altura el iba a tener cun eilhas, anque sien amostrar qualquiera edideia de abrir la boca, la Menina Lucas lucitou l’amiga a que le falara ne l assunto; l que lhougo lhebou Elizabeth a fazer esso, puis eilha bolbiu para el i dixo le:
“Nun achais, Senhor Darcy, de que falei mesmo mui bien agorica mesmo, quando atermentaba l Coronel Forster para el mos dar un baile an Meryton.”
“Cun muita einergie; mas esse ye sempre un assunto que fai qualquer tie bien firme.”
“Bós sodes mui duro an relaçon a nós.”
“Nun sfergante bai a ser la beç de eilha ser atermentada” dixo la Menina Lucas; “Bou a abrir l strumiento, Eliza, i bien sabes l que ben a seguir.”
“Si sós ũa criatura bien stranha para seres amiga! Siempre a oubrigar me a tocar i a cantar delantre de todo mundo! Se la mie proua tubira sido ancaminada pa la música, tu haberies sido sien précio; mas cumo son las cousas, you mais querie nun subressalir delantre de quien debe de star afeito a oubir ls melhores tocadores.” Assi i todo, cumo la menina Lucas matinara n’eideia, eilha acrescentou: “Mui bien, se assi ten que ser, que seia.” I mirando de modo sério pa l senhor Darcy, “Hai un guapo i bielho dito, que todo mundo eiqui conhece bien: “Guarda l tou fuolgo para sfriares l caldo”; i you bou a guardar l miu para cantar la mie moda.”
L’atuaçon deilha fui agradable, anque nun fura eicelente. Apuis ũa moda ou dues, i antes que le podira respunder al pedido de muita giente pa que cantara outra beç, l campo de l strumiento fui agarrado pula armana deilha Mary, que, por bias de ser la sola feia na família, trabalhou muito para daprender l mais que podira, staba siempre cun ganar de tocar.
Mary nien tenie talento nien gusto; i anque la proua houbira sido ũa prática deilha, ponira le un tan grande aire de ser mais que ls outros i uns modos tan stranhos que solo eilhes íban a nun deixar que chegasse a ũa purfeiçon mais alta do que aqueilha a que chegara. Elizabeth, simples i sem modos amprouados, fui oubida cun muito mais gusto, anque nien metade tocara tan bien; i Mary, na fin dun lhargo cuncerto, i cumo paga de todos ls agabos que le dórun, tocou bárias árias de la Scócia i de l’Eirlanda, a pedido de las armanas mais nuobas, que, cun algues de las Lucas, i dous ou três oufeciales, formórun un pequeinho grupo de baile nũa punta de l salon.
L Senhor Darcy stubo an pie deilhas nũa rábia calhada por bias desse modo de passar la nuite, deixando de lhado qualquiera cumbersa, i tan metido staba ne ls pensamentos del que nun se dou de cuonta de Sir William Lucas star an pie del, até que Sir William antoce ampeçou:
“Mas que adbertimiento tan angraciado pa la mocidade ye este, Senhor Dracy! Nun hai nada que s’acumpare a beilar. Cuido até que ye un de ls percipales requintes de las sociedades cultas.”
“Anteiramente d’acuordo, senhor; i ten tamien la bantaije de ser ũa questume de las sociadades menos cultas de l mundo. Qualquiera salbaije sabe beilar.”
A Sir William solo le dou la risa. “L buosso amiga beila mui bien,” cuntinou el apuis dun ratico calhado, al ber Bingley a ajuntar se al grupo; “i nun tengo dúbedas an cumo bós mesmo sodes un amante de tal arte, Senhor Darcy.”
“Bistes me beilar an Meryton, cuido you, senhor.”
“Si, claro, i tube un cierto gusto nesso. Beilais muita beç an St. James?”
“Nunca, senhor.”
“Nun achais que iba a ser un feito al modo para un sítio cumo esse?”
“Esse ye un agabo que nunca le fago a nanhun sítio, se you podir.”
“Teneis casa na capital, parece me?”
L Senhor Darcy drobou se.
“Tube ũa beç l’antençon de ir a morar na capital - puis tengo muito gusto pula alta sociadade; mas nun stou mui cierto de que ls aires de Londres fúran al modo para Lady Lucas.
Calhou se un cachico a spera dũa repuosta, mas l cumpanheiro del nun staba buolto para ende; i cumo nessa altura Elizabeth passaba por eilhes, passou le pula eideia un géstio galan, i chamou la:
“Querida Menina Eliza, porque nun beilais? Senhor Darcy, deixai me que bos apersente esta moça cumo un bun par. Pula cierta nun negareis a beilar, stou cierto puis tanta beleza stá delantre de bós.” I, agarrando la mano deilha, quijo se la dar al Senhor Darcy que, anque quedara mui surpreso, fizo question de l’agarrar, quando eilha lhougo la puxou para trás, i dixo le a Sir William algo albrotada:
“Anton, miu caro senhor, nun fago la mais pequeinha tencion de beilar. Pido bos que nun pénsedes que passei por eiqui solo a saber de par.”
L Senhor Darcy, mui cumpenetrado i eiducado, pediu le que le dira la honra de la sue mano, mas ambalde. Elizabeth staba decidida; nien Sir William fui capaç de la bolber.
“Teneis un modo tan guapo de beilar, Menina Eliza, que ye feio de la buossa parte negar me la felcidade de bos ber; i anque este cavalheiro, an giral, çprézie l adbertimeinto, el nun será contra, stou cierto, an mos antretener por ũa meia hora.
“L Senhor Darcy ye dũa mui grande delicadeza,” dixo Elizabeth, dando le la risa.
“I ye, de berdade; mas, tenendo an bista l prémio, cara Menina Eliza, nun mos podemos admirar de el cuncordar- quei poderie el dezir contra un par assi?”
Elizabeth mirou cun malícia, i fui se ambora. La rejistença deilha nun la puso d’a mal cun l cavalheiro, i staba el a pensar neilha cun algun agrado, quando bieno a tener cun el la Menina Bingley.
“Cuido que adebino l assunto de l buosso sonhar.”
“Parece me que nó.”
“Stábades a pensar an cumo serie anseportable tener de passar muitas nuites desta maneira - cun esta giente; i pula cierta stou de acordo cun la buossa oupenion. Nunca me senti tan maçada! L sien sabor, iinda porriba l rugido – ls nadas, i inda porriba l modo cumo de toda esta giente se tem an alta cuonta! L que you nun darie para bos oubir a bós a craticá los.
“Stais mui anganhada, assguro bos. L miu pensar staba metido cun cousas mais agradables. You staba a pensar ne l grande prazer que un par de lindos uolhos na cara dũa mulher guapa puode dar.”
La Menina Bingley lhougo arregalou ls uolhos mirando pa la cara del, i quijo que le dezisse que tie tenie l crédito de le anspirar esses pensares. L Senhor Darcy respundiu le cun grande coraige:
“La Menina Elizabeth Bennet.”
“La Menina Elizabeth Bennet!” tornou la Menina Bingley. “Stou completamente barada. Zde quando acupa eilha l lhugar de faborita? - i dezi me, quando bos debo de dar ls parabienes?”
“Era mesmo essa la pregunta que you staba a spera que me fazirades. La manginaçon dũa tie anda mesmo mui debrebe; nun sfergante salta de admiraçon para amor, de amor para casamento. Sabie que me íbades a desear felicidades.”
“Buono, s’ancarais l assunto assi de modo tan sério, bou a cunsidrar que para mi l assunto queda arrimado. Tenereis, ye berdade, ũa suogra encantadora; i, pula cierta, eilha stará sempre an Pemberley cun bós.”
El scuitou la cun cumpleta andefréncia anquanto eilha se quijo antretener cul assunto; i cumo l sereno del la cumbenciu de que todo staba a salbo, eilha cuntinou a fazer caçuada por un bun rato.


Já sabem que podem encontrar mais capítulos no Jane Auten Portugal

segunda-feira, 5 de março de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo V

A pouco mais dua cantada de Longbourn bibie ua família cun quien ls Bennet éran íntemos amigos. Sir William Lucas habie sido negociante an Meryton, adonde fazira ua fertuna bien buona, i ganhara l títalo de cabalheiro por bias dun pedido al rei quando el era persidente de cámara. La çtinçon subira le algo a la cabeça, talbeç de mais. Por bias desso custaba le tener que aguantar ls negócios, i morar nua bilica quemercial; antoce, deixando los als dous, mudara se cula família para ua casa arrimado a ua milha de lunjura de Meryton, que zdende le passórun a chamar Lucas Lodge, adonde iba a poder pensar an toda la sue amportança, i, yá lhibre de ls negócios, passar l tiempo solo a ser amable cun todo mundo. Anque stubira todo cheno cul sou nuobo títalo, nun habie quedado cun sobérbia, mas, al alrobés, çfazie-se an mesuras cun todo mundo. Por carátele nun le fazie mal a naide, era amigo, dariego, i l’apersentaçon del an St. James fazira lo eiducado.
Lady Lucas, era ua buona mulher, nó mui spierta de modo que benira a ser ua bezina cun balor pa la senhora Bennet. Tenien bários filhos. La mais bielha, ua rapaza anquelibrada i anteligente, par’ende cun binte i siete, era amiga íntema de Elizabeth.
Que las Meninas Lucas i las Meninas Bennet s’ajuntáran para falar de l baile, era mesmo ua necidade; i lhougo a soutordie apuis l baile, pula manhana, aqueilhas aparecírun an Longbourn para traier i para lhebar.
“Ampeceste bien la nuite, Charlotte,” dixo la senhora Bennet pa la Menina Lucas, eiducadamente cuntenido. “Fuste la purmeira scuolha de l senhor Bingley.”
“Si, mas parece que la segunda le agradou mais.”
“Á!, stás a amentar an Jane, cuido you, por eilha haber beilado cun el dues bezes. Queda cierta de que habie de ser assi se el gustasse deilha - stou quaije cierta de que eilha le agradou - cuntórun me algo subre esso - mas nun se me lembra bien l quei – algo que ten que ber cul senhor Robinson.”
“Talbeç stéiades a pensar na cumbersa que you mesma oubi antre el i l senhor Robinson; inda nun bos la cuntei? que l senhor Robinson le habie preguntado l’oupenion que el tenie de las nuossas fiestas an Meryton, i se nun cuidaba que habie muita rapaza mui fermosas na sala, i qual el achaba que era la mais guapa? i que a esta redadeira pregunta el lhougo le respundira: “Á!, la mais bielha de las Meninas Bennet, sien qualquiera dúbeda; nun puode haber dues oupeniones a respeito desse assunto.”
“Nun me dígades! Buono, esso ye mesmo fui mui firme – esso parece cumo se - mas, assi i todo, puode dar an nada, bien sabeis.”
“Las ‘mies’ anformaçones benírun mais al causo que las ‘tues’, Eliza”, dixo Charlotte. “L senhor Darcy nun ye tan agradable de oubir cumo al amigo del, nun achas? - probe Eliza! – ser solo ua ‘nun stá mal’!”
“Pido te que nun le metas na cabeça a Lizzy l sentir se zupiada por tan grande falta de respeito, yá que el ye ua pessona tan zagradable, que serie ua zgrácia ser de l agrado del. La senhora Lang cuntou me que onte a la nuite el stubo sentado al lhado deilha ua meia hora sien abrir la boca.”
“Teneis la certeza, mai? - nun haberá ende un pequeinho anganho?” dixo Jane. “Iba a jurar que bi l senhor Darcy a falar cun eilha.”
“Si – porque eilha le preguntou al fin se le gustaba Netherfield, i el nun tubo outro remédio senó respunder le; assi i todo, eilha dixo que el le pareciu anfadado por le haber falado.”
“La Menina Bingley cuntou me,” dixo Jane, “que el ye de poucas falas, a menos que steia cun amigos bien de l canto de la masseira. Cun esses el ye mui agradable.”
“Nun acredito nua sola palabra desso, querida. Se el fura ua pessona assi tan agradable, haberie le falado a la senhora Long. Mas you cuido que sei porquei el ye assi; todos dízen que el ye un poço de proua, i iba a jurar que el soubo que la senhora Long nun ten carruaije, i que fui al baile nua alugada.”
“Tanto se me dá que el le falara ou nó a la senhora Long,” dixo la Menina Lucas, “mas gustaba que el tubira beilado cun Eliza.”
“Para outra beç, Lizzy,” dixo le la mai, “se fura a ti, nun beilaba cun el.”
“Podeis star cierta, mai, pormeto bos que nunca beilarei cun el.”
“La proua del,” dixo la Menina Lucas, “nun m’oufende tanto cumo la proua de l mais de ls causos, porque hai ua çculpa para eilha. Un nun se puode admirar de que un home tan guapo, de buonas famílias, rico, cun todo a fabor del, tenga ua alta eideia del mesmo. Nun sei se puodo dezir esto, el ten l ‘dreito’ de ser amprouado.”
“Esso ye berdade,” dixo Elizabeth, “i era capaç de cerrar ls uolhos a la proua del, se el nun tubira ferido la mie.”
“La proua”, ouserbou Mary, que s’agababa de tener oupeniones firmes, “ye un defeito mui quemun, cuido you. Al cunsante de l que li, stou cumbencida de que ye mesmo mui quemun; que la natureza houmana stá mui buolta par’ende, i que hai mui poucos de nós que nun téngan ua alta eideia deilhes mesmos assentes an algue culidade, rial ou manginada. Baidade i proua son cousas defrentes, anque las palabras séian muita beç ousadas cumo sinónimos. Ua pessona puode tener proua sien ser baidosa. La proua ten mais a ber cula eideia que fazemos de nós mesmos, yá la baidade cun l que queremos que ls outros pénsen de nós.”
“Se you fura tan rico cumo l senhor Darcy,” dixo l mocico Lucas, que benira culas armanas, “nun m’habie d’amportar cula mie proua. Habie de tener ua matilha de perros de caça i buer ua garrfa de bino todos ls dies.”
“Ende staries a buer mais do que la cuonta,” dixo le la senhora Bennet; “i se te bisse nessa ampostura, sacaba te la garrafa de la mano.”
L rapaz apostou an cumo eilha nun era capaç; eilha cuntinou zirrando que si era, i la çcuçon solo acabou na fin de la bejita.


Podem encontrar mais capitulos aqui

quinta-feira, 23 de fevereiro de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo IV



Quando Jane i Elizabeth quedórun eilhas solas, la purmeira deilhas, que antes tubira cuidado quando se tratou de agabar al senhor Bingley, cuntou le a sue armana l muito que lo admiraba.
“Ye todo l que un rapaç moço debe de ser,” dixo eilha, “sensible, adbertido, mui bibo; i nunca habie bido uns modos tan hounestos! –– tan simples cun ũa eiducaçon tan purfeita!”
“I tamien ye guapo,” acrescentou Elizabeth, “l que nunca stá a mais nun moço, se fur possible. De modo que ten un carátele cumpleto.”
“Senti me mui agabada por el quando me chamou a beilar pula segunda beç. Nun asperaba un agabo cumo esse.
“Nun lo asperabas? You si asperei, por ti. Mas essa ye ũa grande defréncia antre nós dues. A ti ls agabarriones siempre t’agárran çprebenida, mas a mi nunca. Quei poderie ser mais natural do que el te cumbidasse a beilar outra beç? El nun podie deixar de ber que tu eras ũas cinco bezes mais guapa do que qualquiera mulhier na sala. Nun le agradeças esso al el ser galan. Buono, la berdade ye que ye mui agradable, i you aprobo que gustes del. Yá tenes gustado bezes de mais de pessonas burras.”
“Lizzy, querida!”
“Á! tenes ũa cierta caída, bien sabes, para gustar de to la giente. Nunca bés un defeito an naide. Todo mundo ye buono i agradable als tous uolhos. Nunca an dies de mie bida te oubi falar mal de un ser houmano.”
“Nun querie ser anjusta al cinçurar a alguien; mas sempre digo l que penso.”
“Bien sei; i esso ye que ye un assombro. Cun l bun sentido que tenes, seres tan hounestamente ciega pa las faltas i las boubadas de ls outros! Fenhir candura ye algo que se bei muito –– un sbarra cun esso a cada passo. Mas ser cándido sien farroncas nien tener algue an bista –– guardar l que ye buono an cada un i fazé lo inda melhor, i nun dezir nada de l que ye malo ––solo tu sós capaç. I tamien te gustórun las armanas del, nun ye berdade? Ls modos deilhas nun s’acumpáran als del.”
“Ye berdade que nó –– al ampeço. Mas son mulhieres mui amables quando falas cun eilhas. La Menina Bingley bai a benir a bibir cul armano, i bai le a tratar de la casa; i you starei mui anganhada se nun tubirmos neilha ũa bezina ancantadora.”
Elizabeth scuitou calhada, mas nun staba cumbencida; l cumportamiento deilhas nun habie sido al modo pa le agradar a naide; i cun melhor uolho d’ouserbadora i un carátele menos froixo do que l’armana, i cun un juízo menos dado a deixar-se lhebar por algue simpatie, eilha staba pouco çpuosta a aprobá las. Ye berdade que éran ũas ties mui finas; bastante adbertidas quando naide las cuntreriaba i mui agradables quando le daba la gana, mas amprouadas i chenas deilhas mesmas. Si éran mui guapas, habien sido eiducadas nun de ls melhores coleijos de la capital, tenien ũa fertuna de binte miles de lhibras, stában aquestumadas a gastar mais do que la cuonta, i a dar se cun giente de la alta, i por esso dában se l dreito de tener ũa buona oupenion deilhas mesmas i menos buona de ls outros. Pertencien a ũa respeitable família de l norte d’Anglaterra; cousa que staba grabada de modo mais fondo na sue lhembráncia do que la fertuna de l armano i deilhas mesmas haber sido feita ne l quemércio.
L senhor Bingley ardou bienes de quaije cien miles de lhibras de l pai, que yá habie tubido l’antencion de mercar ũa propiadade mas nun bibiu pa lo fazer. L senhor Bingley pensaba de l mesmo modo, i por bárias bezes scolhira l cundado del; mas cumo agora tenie ũa buona casa i la lhibardade de un propiatário, ls que le coincien bien l carátele brando tenien dúbedas de que el nun quedasse l restro de ls sous dies an Notherfield, i deixasse la compra pa la giraçon benideira.
Las armanas del stában cun gana de que el fura duonho de propiadades del; mas, anque agora nun fura mais do que un rendeiro, nien por esso la Menina Bingley se fazie rogada para persidir a la mesa del - nien la senhora Hurst, que se habie casado cun un home mais alegante do que rico, staba menos çpuosta a cunsidrar la casa del cumo sendo deilha mesma, quando esso le cumbenisse.
L senhor Bingley habie quedado de maior iba para cousa de dous anhos, quando fui atentado por un cunseilho dado por acauso a bejitar la casa de Notherfield. Biu la por drento i por fuora nũa meia hora – quedou agradado cul sítio i ls aposentos percipales, sastifeito culas bantaiges que l propiatário le apuntou, i quedou lhougo cun eilha.
Antre el i Darcy habie ũa fuorte amisade, anque tubíran feitius cuntrairos. Bingley habie ganhado la simpatie de Darcy por bias de l sou feitiu hounesto, abierto, i brando, anque nun fura fácele achar un modo de ser mais cuntrairo al del, i nun parecie que stubisse çcuntento cun l carátele del própio. Ne l mirar amigable de Darcy, Bingley tenie la mais firme cunfiança, i la mais alta oupenion de l juízo del. An anteligença, Darcy staba muito arriba. Bingley nun era nada boubo, mas Darcy era spierto. El era al mesmo tiempo arrogante, calhado i custoso de cuntentar, i ls modos del, anque fúran eiducados, nun chamában a naide. Neste punto l amigo tenie la bantaige toda. Bingley staba cierto de agradar adondequiera que aparecira, mas Darcy staba siempre a ser oufensibo.
L modo cumo eilhes falórun de la fiesta ne l clúbio de Meryton era bien caratelístico. Bingley nunca habie coincido a giente mais ancantadora nien a rapazas mais guapas an dies de sue bida; todo mundo habie sido mui amable i atencioso cun el; nun habie habido muita mesura nien çtáncias; i lhougo se dou mui bien cun todo l salon; i quanto a la menina Bennet, nun podie manginar un anjo que fura mais guapo. Darcy, al alrobés, habie bido un juntouro de giente an quien habie pouca belheza i ningũa eilegança, por nanhun deilhes habie sentido l mais pequeinho antresse i de ningun habie recebido algue atencion ou prazer. Recoinciu que la menina Bennet era fermosa, mas rie se demais.
La senhora Hurst i l’armana deilha ende cuncordórun cun el, assi i todo admirában la i gustában deilha, dezindo que era ũa rapaza mui doce i que nun s’amportában nada de la coincer melhor. Habendo cuncluído, antoce, que la Menina Bennet era ũa rapaza mui doce, l armano deilhas sentiu se cun outerizaçon para pensar neilha cumo i quando quejira.



Já sabem que podem encontrar mais capítulos aqui

terça-feira, 14 de fevereiro de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo III



"Assi i todo, nada de l que la senhora Bennet, cun ajudas de las sues cinco filhas, le houbira preguntado subre l assunto, bundou pa le sacar al home deilha ũa çcriçon sastifatória de l senhor Bingley. Atacórun lo por bários lhados, cun preguntas çclaradas, cun suponeres angenhosos, i arrodiando por loinge; mas el daba le siempre la buolta a todas i, al fin, eilhas nun tubírun outro remédio senó agarrar-se a las anformaçones an segunda mano de la bezina, Lady Lucas. L relatório deilha era mui faborable. Sir William habie quedado ancantado cun el. Era mui moço, guapíssemo, mui agradable, i, inda porriba, staba a pensar an ir al próssimo baile cun un bun grupo. Nun podie haber nada melhor! Gustar de beilar era meicamino andado para se apaixonar; i la senhora Bennet sentiu las mais bibas spranças alhá andrento deilha.
“Se podisse ber ũa de las mies filhas a bibir feliç an Netherfield”, dixo le la senhora Bennet al tiu deilha, “i a las outras assi bien casadas, yá nun querie mais nada.”
Poucos dies apuis l senhor Bingley bolbiu le la besita al senhor Bennet, i stubo arrimado a dieç minutos cun el ne l scritório. Lhebou cun el la sprança de poder ber las moças, puis muito yá oubira falar de cumo éran guapas; mas solo biu l pai. Assi i todo, las mulhieres fúrun un cachico mais afertunadas, puis zde ũa jinela alta tubírun la bantaige de ber que el traie un fato azul bestido, i iba nun cabalho negro.
Lhougo apuis mandórun le rezon para benir a cenar cun eilhes; i quando la senhora Bennet tenie yá treminados ls manjares que le darien fama de buona ama de casa, bieno ũa repuosta que botou todo a perder. L senhor Bingley bie se oubrigado a ir a la cidade a soutordie, i, por esso, nun podie aceitar la honra de l cumbite deilhes, etc. La senhora Bennet quedou mui pensatible. Nun era capaç de adebinar que negócios tenerie el que xurdir na cidade tan pouquito tiempo apuis la chegada del a Hertfordshire; i eilha ampeçou a tener miedo de que andara siempre a stremundiar sien se stablecer de beç an Netherfield, cumo habie de ser. Lady Lucas aplaquiou un cachico ls miedos deilha, lhebando la a pensar que solo haberie ido a Londres para ajuntar un grupo grande pa l baile. I lhougo quedou corricado que l senhor Bingley iba a traier cun el doze damas i siete cavalheiros. Las rapazas agoniórun-se al saber dun tal juntouro de ties, mas l die atrás de l baile assossegórun al oubir que, an beç de doze solo habie traído seis cun el de Londres — las cinco armanas del i un primo. I quando l grupo antrou ne l salon, solo éran cinco al todo — l senhor Bingley, las dues armanas del, l home de la mais bielha, i un outro moço.
L senhor Bingley era un home guapo i eiducado; tenie un calantriç agradable, i uns modos simpres i delicados. Las armanas del éran mulhieres fermosas i dũa grande eilegança. L cunhado, l senhor Hurst, mal parecie un cabalheiro; mas l amigo del, l senhor Darcy, lhougo chamou las atenciones de l salon por ser alto i alegante, de guapas feiçones, cun ũa postura zambuolta, i menos de cinco minutos apuis l’antrada del yá se falaba de ls sous teneres de dieç mil lhibras al anho. Ls homes dezien que era un home cun muita classe, las ties achában lo muito mais guapo que l senhor Bingley, i fui mirado cun grande admiraçon até arrimado al meio la belada, até que ls modos del traírun un tan grande zgusto que fazírun demudar l sentido de sue fama; dende palantre çcubriu se que era mui amprouado; que querie quedar porriba de todos ls outros, al alrobés de s’amostrar adbertido; i nien sequiera las lhargas tierras que tenie ne l Derbyshire l lhibrórun de tener un calantriç malo i zagradable i de nien dar para ser acumparado al amigo del.
L senhor Bingley nistante chegou a la fala cun todas las percipales pessonas na sala; era bibo i spabilado, beilou ls bailes todos, quedou peneroso por l baile s’acabar tan cedo, i falou de el mesmo dar un an Netherfield. Tan amigables culidades falában por eilhas solas. Que defréncia antre el i l amigo del! L senhor Darcy solo beilou ũa beç cula senhora Hurst i outra cula Menina Bingley, nun quijo que lo apersentáran a ningũa outra moça, i passou l restro de la nuite a passear pula sala, falando de beç an quando cun alguien de l grupo del. L carátele del staba julgado de beç. El era l home mais amprouado, mais zagradable de l mundo, i todos sperában que nun tornasse puli outra beç. Antre las pessonas mais acirradas contra el staba la senhora Bennet, an que l zgusto pul cumportamiento del se bolbira an oufénsia personal por haber çpreziado ũa de las filhas deilha.
Elizabeth Bennet biu se oubrigada a quedar sentada an dous bailes, por bias de scassidade de cabalheiros; i nũa parte desse tiempo, l senhor Darcy stubo de pies l bastante acerca deilha para scuitar la seguinte cumbersa antre el i l senhor Bingley, que deixou la dança por uns minutos, para lhebar l amigo a ajuntar se a eilhes.
“Anda, Darcy,” dixo le, “quiero que bengas a beilar. Nun gusto de te ber por ende solico a modo cheno cumo boto. Fazies melhor se beniras a beilar.”
“I you cuido que nó. Bien sabes cumo esso me anrezina, a nun ser que conheça pessonalmente l miu par. I cun un juntouro de giente cumo esta nun iba a aguantar. Tues armanas ténen l par deilhas, i nun hai qualquiera outra mulhier na sala que nun fura un castigo para mi star cun eilha.
“Se fura a ti, nun serie tan scumioso,” queixou se Bingley, “por Dius! Palabra de honra, nunca an dies de mie bida habie bido tanta rapaza encantadora cumo esta nuite; i muitas deilhas bien bés que son specialmente guapas.”
“Tu stás a beilar cun la sola rapaza guapa de l salon,” dixo l senhor Darcy, mirando pa la mais bielha de las armanas Bennet.
“Á! Eilha ye la criatura mais fermosa que yá habie bido! Mas, sentada mesmo atrás de ti, stá ũa de las armanas deilha, que ye mui guapa, i s’amostra cumo mui agradable. Deixa que le pida al miu par que te l’apersente.”
“A qual te refires?” i bolbendo se mirou por un sfergante para Elizabeth, até que ls sous mirares se cruzórun, altura an que lhougo zbiou l del, i dixo de modo friu: “eilha até nien stá mal, anque nun seia guapa bastante para m’atentar; i nun stou cun pacéncia para cunselar a moças que outros homes ponírun de lhado. Ye melhor que te baias mas ye pa l tou par i çfruita de sues risas, porque cumigo açagas l tou tiempo.”
L senhor Bingley seguiu l cunseilho del. L senhor Darcy apartou se; i Elizabeth nun quedou cun mui agradables sentimientos an relaçon a el. Assi i todo, eilha cuntou le la cuonta a las amigas cun muita risa; puis eilha era adbertida, mui alegre de feitiu, i cun ũa cierta caída para caçuar cun situaçones redículas.
La belada passou se de modo agradable para toda la família. La senhora Bennet biu la sue filha mais bielha ser mui admirada pul grupo de Netherfield. L senhor Bingley habie beilado cun eilha dues bezes, i las armanas fúrun mui atenciosas cun eilha. Jane staba tan cuntenta cun esto ou mais que la mai, mas quedaba alhá cun eilha. Elizabeth staba cuntenta por bias de Jane. Mary habie oubido amentar neilha pa la Menina Bingley cumo la rapaza mais cumpleta de la bezinança; i Catherine i Lydia habien tubido la suorte de nunca habéren quedado sien par, l que era la sola cousa, cumo le habien ansinado, que las habie de acupar ne ls bailes. Antoce, bolbírun cuntentas a Longbourn, l’aldé adonde bibien, i de que éran ls percipales moradores. Achórun l senhor Bennet inda a pie. Cun un lhibro el nien daba pul tiempo; i nesta altura el tenie grande curjidade an saber l que se passara nũa nuite que habie arrolhado tan buonas spetatibas. El bien querie que las eideias de la mulhier del subre l benediço caíran por tierra; mas lhougo se dou de cuonta de que l que iba a oubir era bien al alrobés.
“Á!, miu caro senhor Bennet,” dixo la tie del al antrar na sala, “passemos la belada mais encantadora, i l baile mais fantástico. Muito gustaba que tubírades stado alhá. Jane fui tan admirada que nunca se habie bido ũa cousa assi. Todos amentában an cumo era guapa; i l senhor Bingley achou la guapíssema, i beilou cun eilha dues bezes! Atentai solo nesto, miu querido; beilou dues bezes cun eilha! i fui eilha la única criatura na sala a quien le pediu para beilar ũa segunda beç. An purmeiro de todo, cumbidou la Menina Lucas. You staba tan zgustosa de l ber de pies cun eilha! Mas, assi i todo, a el parece que nun le gustou nada; a naide le gusta, bien sabes; al alrobés, pareciu quedar lhougo preso por Jane quando la biu a beilar. Puis el preguntou quien eilha era, apersentórun se la, i chamou la pa l baile a seguir. Apuis beilou l treceiro cun la Menina King, i l quarto cun Maria Lucas, i l quinto outra beç cun Jane, l sesto cun Lizzy, i la Boulanger…”
“Se el tubira algun duolo de mi,” boziou l tiu, zapacenciado, “nun habie beilado nien metade! Por amor de Dius, nun me faleis mais de ls pares del! Ouxalá tubira trocido un tornozielho lhougo al purmeiro baile!”
“Á! miu querido, you stou barada cun el. Ye un rapaç guapíssemo! I las armanas del son ũas pessonas ancantadoras. Nunca an dies de mie bida bi nada mais eilegante do que ls bestidos deilhas. You dirie que l ancaixe de l bestido de la señora Hurst...”
Eiqui eilha fui anterrumpida outra beç. L senhor Bennet queixou se que nun querie saber de bestidos. Por esso, eilha biu-se oubrigada a passar a outro capítalo de la cuonta, i cuntou, mui penerosa i cun algun zagero, ls scandalosos malos modos de l senhor Darcy.
­“Mas puodo bos assegurar,” acrescentou eilha, “que Lizzy nun perde grande cousa por nun le anchir l uolho; porque ye l home mais zagradable i hourrible, i nun bal la pena perder tiempo cun el. Que pessona tan amprouada i presumida! El passeou parqui i pali, todo cheno de aire cumo un boto! Que eilha nun era guapa que chegasse para beilar cun el! Bien gustaba que tubírades stado alhá, miu querido, pa le dezirdes ũa de las buossas. Chego le a tener rábia al home."

segunda-feira, 6 de fevereiro de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo II



L senhor Bennet staba antre ls purmeiros que fúrun a saludar al senhor Bingley. El siempre fizo tencion de l besitar, anque até la fin zirrasse cula tie del an cumo nun eirie; i anté la nuite apuis la besita del, eilha nun fui sabedora de nada. La cousa soubo se de la seguinte maneira. Staba l senhor Bennet a mirar pa la maneira cumo la segunda filha amponie un chapeu, quando le dixo nun derrepente:
“Spero que al senhor Bingley le guste, Lizzy.”
“Nun stamos an cundiçones de saber l que le gusta al senhor Bingley,” dixo, sentida, la mai deilha, “puis nun lo podemos besitar.”
“Mas squeceis bos, á mai,” dixo Elizabeth, “que lo hemos de ber nas runiones, i que la senhora Long pormetiu que mos lo iba a apersentar.”
“Nun acradito que la senhora Long faga ũa cousa dessas. Eilha tamien ten dues sobrinas an quien pensar. Ye ũa tie falsa, que solo pensa neilha, i nun tengo mui buona eideia deilha.”
“You tamien nó, “dixo l senhor Bennet; “i agrada me saber que nun quérgades depender de ls serbícios deilha.”
La senhora Bennet nien fizo tençon de le cuntestar; mas cumo nun fui capaç de s’aguantar, ampeçou le a renher a ũa de las filhas.
“Por amor de Dius, Kitty, calha te me cun essa tuosse! Ten al menos un cachico de pena de ls mius nérbios. Fais me los an farrapos.”
“Kitty nun ten mano na tuosse,” dixo l pai; “eilha deixa la salir quando nun debe.”
“You nun tusso por m’adbertir,” cuntestou Kitty, melindrosa. “Quando bai a ser l tou próssimo baile, Lizzy?”
“De manhana a quinze dies.”
“Á, puis ye,” dixo la mai, “i la senhora Long nun bai a bolber até al die atrás; assi, bai a ser ampossible que mos lo apersente, puis eilha inda nien sequiera l conhece.”
“Antoce, mie querida, podeis le agarrar la delantreira a la buossa amiga, i apersentar le l senhor Bingley a eilha.”
“Ampossible, senhor Bennet, ampossible, puis you nun tengo qualquiera coincimiento cun el; cumo podeis ser tan caçuador?”
“Agabo l buosso silenço. Un coincimiento de quinze dies ye mesmo mui pouco. Nun se puode saber l que un home rialmente ye al fin de quinze dies. Mas se nós nun arriscamos, alguien l bai a fazer; i al fin, la senhora Long i las sobrinas ténen de sperar pula ouportunidade deilhas; antoce, cumo eilha eirie a tener esso cumo un géstio de simpatie, s’acauso bós nun le prestais l serbício, you mesmo bou a agarrar esse ancarrego.”
Las rapazas, spantadas, mirórun pa l pai. La senhora Bennet solo dixo:
“Boubadas, mira que çparate!”
“Que quieren dezir essas palabras tan presumidas?” dixo el, altarado. “Cunsidrais ls modos d’apersentaçon, i l’amportança que le dan, cumo ũa boubada? Nun puodo star d’acuordo cun bós nessa parte. Que dizes tu, Mary? puis sós ũa moça ajuizada i que pensas bien, que leis buns lhibros, i deilhes sacas ansinamientos.
Mary quijo dezir algo cun sentido, mas nun fui capaç.”
“Anquanto Mary anclária las eideias,” cuntinou el, “bamos a tornar al senhor Bingley.”
“Stou farta de l senhor Bingley,” boziou le la mulhier.
“Tengo pena de bos oubir dezir esso; antoce porque nun me lo dezistes antes? Se lo tubira sabido esta manhana, pula cierta nun lo haberie ido a besitar. Ye mesmo pouca suorte; mas, cumo yá fiç la besita, agora nun podemos arrenunciar a un cierto relacionamiento.”
L assombro de las mulhieres fui mesmo l que el querie; l de la senhora Bennet subertie an muito ls outros; assi i todo, apuis de haber passado l purmeiro albrote de alegrie, eilha ampeçou a dezir que ne l fondo era esso que siempre habie fiturado.
“Que guapo géstio l buosso, senhor Bennet! Mas you bien sabie que, al fin, bos habie de cumbencir. Staba cierta de que amábades tanto las rapazas que nun deixariedes scapar ũa ouportunidade cumo esta. Ai, que cuntentica stou! I que bien la preguestes, al haberdes ido alhá esta manhana, i nien ũa palabra haberdes dezido até agora.”
“Agora, Kitty, yá puodes tossir cumo te dir la gana,” dixo l senhor Bennet; i, mal apenas falou, saliu de la sala, cansado culs antusiasmos de la sue tie.
“Que pai mais eicelente teneis, filhas!” dixo eilha, apuis de cerrada la puorta. “Nun sei cumo le podereis algun die agradecer la sue bundade, i tamien la mie, quanto a este causo. Nesta altura de la nuossa bida, nun ye mui agradable asseguro bos l you, ampeçar nuobas relaçones todos ls dies; mas por bós fazeriemos qualquiera cousa. Lydia, querida, anque seias la mais nuoba, cuido que l senhor Bingley bai a beilar cuntigo ne l próssimo baile.”
“Á!” dixo Lydia cumbencida, “you nun tengo miedo; puis, anque seia la mais nuoba, sou la mais alta.”
L restro de la belada passórun lo a fiturar subre quando el le iba a pagar la besita al senhor Bennet, i a treminar para quando poderien chamá lo a cenar.




Depois de conversar com o tradutor, decidi continuar a publicar os capítulos. Já sabem que a coisa vai mais adiantada no Jane Austen Portugal. Podem clicar aqui para aceder a outros capítulos e até para saberem mais sobre a autora e toda a sua obra.

quinta-feira, 2 de fevereiro de 2012

Dos mal-entendidos...

A coisa não é normal mas hoje estou aqui para apresentar um pedido de desculpas...  Talvez o tivesse escrito noutros termos, se tudo se tivesse passado noutros termos. Mas como a maioria de vocês até já deve ter percebido do que falo e de como a coisa começou... Não vamos deixar ninguém no escuro e vamos lá deixar tudo explicadinho.

Há uns dias publiquei um post no qual disse que, em colaboração com o tradutor e autor Francisco Niebro, ia começar a publicar "Orgulho e Preconceito" em mirandês. Nunca disse que a ideia era minha nem coisa que o valha. No primeiro capítulo publicado, fiz referência ao Jane Austen Portugal  onde o leitor pode facilmente constatar que a publicação, por parte daquela equipa, dos ditos capítulos vai muito mais adiantada. Ora, por aqui se via logo que a ideia não era minha nem inédita. E, devo acrescentar, nunca sequer agradeci um comentário que me felicitasse pela iniciativa (a não ser o do tradutor).
Nunca tendo eu dito que a ideia era minha e tendo até deixado aberto caminho para aquele blog foi com alguma surpresa que hoje recebi este comentário:

"Cara Alice,

antes de mais, gostava de a felicitar por ter adotado este projeto. É, de facto, uma mais-valia para o mirandês e para todos os leitores que apreciam os romances de Jane Austen e, ainda, para todos os que querem saber mais sobre a língua mirandesa e apostam na sua preservação. Sobre isto, poderá ver o post que publiquei no Jane Austen Portugal: http://janeaustenpt.blogs.sapo.pt/280798.html
Contudo, como autora da ideia da tradução e como co-autora do blogue que foi o berço desta ideia e onde ela deu os primeiros passos, fico triste com a forma como a Alice se apoderou da mesma, tomando-a como sua, esquecendo a sua verdadeira génese. Creio que o seu mérito não seria menor se tivesse feito uma referência digna ao blogue onde nasceu este projeto (o Jane Austen Portugal), em vez de fazer uma simples remissão (em letra reduzida) para a obra da autora - e isto apenas na tradução do primeiro capítulo. Uma pareceria entre os dois blogues seria mais simpática e até frutífera.
Estou, todavia, certa de que não o terá feito por mal ou com essa intenção declarada; mas é a ideia que passa, Alice. Entendo-a mais como entusiamo do que como a intenção referida. Neste mundo dos blogues (onde a Alice está há mais tempo do que eu), também tem que existir ética e esta passa não só pelo que acabo de referir, mas também, por se colocar a fonte de onde se retiram as fotografias. É que desta forma, ganhamos todos.
Pelo que fica dito, venho pedir-lhe o favor de fazer um texto retificativo à apresentação do projeto ou uma correção ao mesmo, remetendo os devidos créditos a quem pertencem (não digo a mim, mas ao Jane Austen Portugal). É um direito nosso e um dever seu."


Muito educado, não ponho isto em causa mas, qualquer blogger que o ler vai pensar imediatamente no mal que se ia sentir ao receber uma mensagem tão simpática como esta. Até porque, falando na ética e na boa-fé, a maioria dos bloggers teria enviado um mail e não um comentário ao qual não temos outro modo de responder sem ser publicando-o. Nenhum de nós gosta de "lavar roupa suja" em público mas não me foi dada outra opção.

Devo portanto pedir desculpa por, inadvertidamente e sem qualquer intenção de prejudicar ninguém, ter omitido que a ideia não era minha. Ou melhor, por não ter dito nada acerca da ideia ter sido seja de quem for. Fica o pedido de desculpas.

Devo pedir desculpa por dar aos meus leitores um link através do qual podem facilmente ver que a ideia não foi pioneira e que não sou a única a  publicar este trabalho. Fica o pedido de desculpas.

Devo pedir desculpas porque, na impossibilidade de contactar alguém do Jane Austen Portugal, contactei o tradutor e pedi-lhe para publicar o trabalho dele. Ao que, devo dizer, me respondeu muito simpaticamente que sim. Fica o pedido de desculpas.

Devo lembrar a todos os nossos leitores que, se uma imagem não tem qualquer tipo de referência é porque clicando na mesma vos leva à página de onde a tirei ou, no caso dos livros, a uma página onde podem adquirir o produto. Fica a nota.

Quem me conhece pessoalmente ou apenas por aqui, além de saber que era incapaz de me apoderar do trabalho do outros ou mesmo das suas ideias e dizer que me pertenciam, deve até lembrar-se do episódio do plágio do qual fui vítima. Sinceramente, foi uma coisa inadvertida e que jamais faria intencionalmente, se bem que também não vejo razão para tanto pois, apenas anunciei que iamos publicar o trabalho do Francisco Niebro e nunca disse que a ideia era minha; além do mais, seguindo o link que vos dei, rapidamente tirariam as vossas conclusões e veriam as coisas como elas são. E eu sei que 99% dos meus leitores seguem os links...

Feito tudo o que queriam devo sinceramente pedir desculpas aos nossos seguidores e leitores pelo mal-entendido também por mim causado e que vos fez ter, pela primeira vez neste blog, um episódio deste género (coisa que detesto porque com a dita ética as coisas resolvem-se sem ser tão publicamente e com mais boa-vontade). Sinto-me na obrigação de pedir muito sinceramente desculpas ao Amadeu (Francisco Niebro) que conheço pessoalmente e por quem tenho muito, muito apreço. Deu-me autorização para publicar o trabalho dele e depois... há destas surpresas (também, ainda que inadvertidamente, por minha culpa).

Quanto à publicação de mais capítulos.... já veremos. Tenho autorização do tradutor... não sei é se continuo com vontade.


terça-feira, 4 de outubro de 2011

Mensaige de Fernando Pessoa




Bengo a cumbidar-bos pa l

Salimiento

de

 
MENSAIGE

de Fernando Pessoa

L poeta ye eiditado pula purmeira beç an lhéngua mirandesa, cun traduçon de Fracisco Niebro

 

Casa Fernando Pessoa (Rua Coelho da Rocha, 16 – Campo de Ourique, Lisboa)

14 de Outubre (sesta), 18h30
Antrada Lhibre

La Zéfiro, l'Associaçon de Lhéngua Mirandesa i la Casa Fernando Pessoa cumbídan-bos pa l salimiento de l lhibro “Mensaige” de Fernando Pessoa nel die 14 de Outubre, Sesta, a las 18h30.

Staran persentes Amadeu Ferreira i l poeta Fernando Castro Branco, outor de l'Antrada, que apersentará l lhibro, i ls eiditores.

Este ye l purmeiro lhibro de Fernando Pessoa a ser traduzido pa la lhéngua mirandesa i faç parte de la coleçon “An Mirandés” de la Zéfiro.

terça-feira, 16 de novembro de 2010

Cumbite pa l salimiento de Ls Lusiadas an Lisboua

Queda eiqui l cumbite pa l salimiento de Ls Lusiadas, puostos an Mirandés por Francisco Niebro, que se dará an Lisboua l die 18 de Nobembre a las 18:30h ne l Centro Nacional de Cultura, que queda na Rue António Maria Cardoso nº 68.

La obra será apersentada pul Porsor Ernesto Rodrigues de la Faculdade de Letras de Lisboua i pul Dr. Guilherme de Oliveira Martins, Persidente de l Centro Nacional de Cultura.


Serie un gusto cuntar cun bós.Fica aqui o convite para o lançamento de Os Lusiadas, traduzidos para Mirandês por Francisco Niebro, que terá lugar às 18:30h de dia 18 de Novembro no Centro Nacional de Cultura, no nº 68 da Rua António Maria Cardoso.

A obra será apresentada pelo Professor Ernesto Rodrigues, da Faculdade de Letras de Lisboa, e pelo Dr. Guilherme de Oliveira Martins, Presidente do Centro Nacional de Cultura.


Seria um prazer contar convosco.

terça-feira, 21 de setembro de 2010

Ls Lusiadas / Os Lusiadas em mirandês

Depois de 5 anos de intenso trabalho, Amadeu Ferreira (sob pseudónimo Francisco Niebro) pôde finalmente apresentar ao publico a tradução da obra de Luis de Camões, Os Lusiadas, para a língua mirandêsa. A apresentação foi feita dia 17 de Setembro, dia da Língua Mirandesa, 11 anos após o reconhecimento da mesma pelo Estado Português.
Numa primeira abordagem, as diferenças não são muitas mas quando abrimos o livro e começamos a ler os versos que todos conhecemos, não podemos deixar de nos espantar com a transformação do texto:


"Aqueilhas armas i homes afamados
Que, d'Oucidental praia Lusitana,
Por mares datrás nunca nabegados,
Passórum par'alhá la Taprobana,
An peligros i guerras mui sforçados."

Amadeu Ferreira acabaria por confessar "quando começei o projecto não sabia no que me estava a meter", afinal não é de ânimo leve que se traduz o maior épico da literatura portuguesa para uma língua na qual muitas das expressões utilizadas no original são inexistentes e, como tal, quase impossíveis de traduzir. A procura das melhores soluções gramaticais, rima, métrica e acentuação foram desafios linguísticos superados pelo autor. "Houve alturas durante a tradução que não sabia para que lado me havia de virar, dada a complexidade da obra traduzida e as soluções a encontrar", desabafou Amadeu Ferreira.

A edição da obra ficou a cargo da Âncora, editora que nos últimos anos tem apostado na divulgação da língua mirandesa e tem publicado inumeras obras, incluindo bandas desenhadas, escritas em mirandês.

sexta-feira, 16 de janeiro de 2009

Asterix L Goules

Nestes últimos dias, aos pouquinhos e no intervalo da minha actual leitura, li novamente o primeiro álbum do Astérix editado em língua mirandesa – Asterix L Goules. Se entre os leitores do nosso blog há algum falante desta língua com certeza já leu este álbum; aos que não falam mirandês e gostariam de ter algum contacto com a língua recomendo vivamente. A tradução está óptima, como é costume do Dr. Amadeu Ferreira que se dedicou a esta tarefa desta feita também com a colaboração de dois professores de mirandês, Domingos Raposo e Carlos Ferreira.
Pode parecer um bicho de sete cabeças mas penso que lendo com calma qualquer um consegue perceber perfeitamente (é bem mais difícil compreender a língua quando falada).
Mas estou para aqui a falar assumindo que todos sabem o que é o mirandês e tal pode não se verificar... Assim, para quem desconhece, o Mirandês é a segunda língua nacional em Portugal. É uma língua anterior ao português (e não uma mistura de português e espanhol com é usual pensar-se) derivada do asturo-leonês falado a norte da Península Ibérica há mais de 8 séculos. Actualmente, o mirandês é falado em Terras de Miranda e em três aldeias do vizinho concelho de Vimioso e é leccionado como disciplona optativa em diversas escolas do concelho de Miranda do Douro. Estima-se que sejam cerca de 15000 os falantes.
Se alguém estiver interessado e não conseguir levar a cabo a leitura por dificuldades com o vocabulário, estamos aqui para ajudar ou, se preferirem, para vos ajudar a conseguir facilmente um dicionário de mirandês-português.
Em jeito de aperitivo segue-se a versão, em mirandês, da habitual apresentação dos álbuns de Astérix:
“Stamos an 50 antes de Jasus Cristo. Toda la Gália stá adominada puls romanos… Toda ? Nó! Ua aldé chena d’eirredutibles gouleses rejiste inda i siempre al ambasor. Cumo ye possible que ua pequerrixa aldé perdida pa l meio de la Gália seia capaç de rejistir a un eisército tan fuorte? L que fai cun que seia ambencible ? Ua parte de la repuosta stá na receita de la pocion mágica, porparada por Panoramix, l druida”.