Mostrar mensagens com a etiqueta Orgulho e Perconceito em mirandês. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Orgulho e Perconceito em mirandês. Mostrar todas as mensagens

segunda-feira, 6 de fevereiro de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo II



L senhor Bennet staba antre ls purmeiros que fúrun a saludar al senhor Bingley. El siempre fizo tencion de l besitar, anque até la fin zirrasse cula tie del an cumo nun eirie; i anté la nuite apuis la besita del, eilha nun fui sabedora de nada. La cousa soubo se de la seguinte maneira. Staba l senhor Bennet a mirar pa la maneira cumo la segunda filha amponie un chapeu, quando le dixo nun derrepente:
“Spero que al senhor Bingley le guste, Lizzy.”
“Nun stamos an cundiçones de saber l que le gusta al senhor Bingley,” dixo, sentida, la mai deilha, “puis nun lo podemos besitar.”
“Mas squeceis bos, á mai,” dixo Elizabeth, “que lo hemos de ber nas runiones, i que la senhora Long pormetiu que mos lo iba a apersentar.”
“Nun acradito que la senhora Long faga ũa cousa dessas. Eilha tamien ten dues sobrinas an quien pensar. Ye ũa tie falsa, que solo pensa neilha, i nun tengo mui buona eideia deilha.”
“You tamien nó, “dixo l senhor Bennet; “i agrada me saber que nun quérgades depender de ls serbícios deilha.”
La senhora Bennet nien fizo tençon de le cuntestar; mas cumo nun fui capaç de s’aguantar, ampeçou le a renher a ũa de las filhas.
“Por amor de Dius, Kitty, calha te me cun essa tuosse! Ten al menos un cachico de pena de ls mius nérbios. Fais me los an farrapos.”
“Kitty nun ten mano na tuosse,” dixo l pai; “eilha deixa la salir quando nun debe.”
“You nun tusso por m’adbertir,” cuntestou Kitty, melindrosa. “Quando bai a ser l tou próssimo baile, Lizzy?”
“De manhana a quinze dies.”
“Á, puis ye,” dixo la mai, “i la senhora Long nun bai a bolber até al die atrás; assi, bai a ser ampossible que mos lo apersente, puis eilha inda nien sequiera l conhece.”
“Antoce, mie querida, podeis le agarrar la delantreira a la buossa amiga, i apersentar le l senhor Bingley a eilha.”
“Ampossible, senhor Bennet, ampossible, puis you nun tengo qualquiera coincimiento cun el; cumo podeis ser tan caçuador?”
“Agabo l buosso silenço. Un coincimiento de quinze dies ye mesmo mui pouco. Nun se puode saber l que un home rialmente ye al fin de quinze dies. Mas se nós nun arriscamos, alguien l bai a fazer; i al fin, la senhora Long i las sobrinas ténen de sperar pula ouportunidade deilhas; antoce, cumo eilha eirie a tener esso cumo un géstio de simpatie, s’acauso bós nun le prestais l serbício, you mesmo bou a agarrar esse ancarrego.”
Las rapazas, spantadas, mirórun pa l pai. La senhora Bennet solo dixo:
“Boubadas, mira que çparate!”
“Que quieren dezir essas palabras tan presumidas?” dixo el, altarado. “Cunsidrais ls modos d’apersentaçon, i l’amportança que le dan, cumo ũa boubada? Nun puodo star d’acuordo cun bós nessa parte. Que dizes tu, Mary? puis sós ũa moça ajuizada i que pensas bien, que leis buns lhibros, i deilhes sacas ansinamientos.
Mary quijo dezir algo cun sentido, mas nun fui capaç.”
“Anquanto Mary anclária las eideias,” cuntinou el, “bamos a tornar al senhor Bingley.”
“Stou farta de l senhor Bingley,” boziou le la mulhier.
“Tengo pena de bos oubir dezir esso; antoce porque nun me lo dezistes antes? Se lo tubira sabido esta manhana, pula cierta nun lo haberie ido a besitar. Ye mesmo pouca suorte; mas, cumo yá fiç la besita, agora nun podemos arrenunciar a un cierto relacionamiento.”
L assombro de las mulhieres fui mesmo l que el querie; l de la senhora Bennet subertie an muito ls outros; assi i todo, apuis de haber passado l purmeiro albrote de alegrie, eilha ampeçou a dezir que ne l fondo era esso que siempre habie fiturado.
“Que guapo géstio l buosso, senhor Bennet! Mas you bien sabie que, al fin, bos habie de cumbencir. Staba cierta de que amábades tanto las rapazas que nun deixariedes scapar ũa ouportunidade cumo esta. Ai, que cuntentica stou! I que bien la preguestes, al haberdes ido alhá esta manhana, i nien ũa palabra haberdes dezido até agora.”
“Agora, Kitty, yá puodes tossir cumo te dir la gana,” dixo l senhor Bennet; i, mal apenas falou, saliu de la sala, cansado culs antusiasmos de la sue tie.
“Que pai mais eicelente teneis, filhas!” dixo eilha, apuis de cerrada la puorta. “Nun sei cumo le podereis algun die agradecer la sue bundade, i tamien la mie, quanto a este causo. Nesta altura de la nuossa bida, nun ye mui agradable asseguro bos l you, ampeçar nuobas relaçones todos ls dies; mas por bós fazeriemos qualquiera cousa. Lydia, querida, anque seias la mais nuoba, cuido que l senhor Bingley bai a beilar cuntigo ne l próssimo baile.”
“Á!” dixo Lydia cumbencida, “you nun tengo miedo; puis, anque seia la mais nuoba, sou la mais alta.”
L restro de la belada passórun lo a fiturar subre quando el le iba a pagar la besita al senhor Bennet, i a treminar para quando poderien chamá lo a cenar.




Depois de conversar com o tradutor, decidi continuar a publicar os capítulos. Já sabem que a coisa vai mais adiantada no Jane Austen Portugal. Podem clicar aqui para aceder a outros capítulos e até para saberem mais sobre a autora e toda a sua obra.

segunda-feira, 30 de janeiro de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo I

E como o prometido é devido, aqui fica  primeiro capítulo de Orgulho e Perconceito com tradução, para mirandês,  de Francisco Niebro.
Ye ũa berdade sabida an todo l mundo que un home sulteiro, duonho dũa buona fertuna, ten de percisar dũa mulhier.
Anque pouco se saba de ls sentimientos ou oupeniones dun home nessas cundiçones quando passa a morar nun sítio nuobo, essa berdade stá tan metida na cabeça de las famílias de la bezinança, que el ye lhougo tenido cumo lhegítima propiadade dũa de las sues filhas.
“Miu caro senhor Bennet,” dixo le un die la tie del, “yá oubistes dezir que, al fin, Netherfield Park fui arrendado?”
L senhor Bennet respundiu le que nó.
“Pus fui,” tornou eilha; “la senhora Long saliu deiqui hai un ratico i cuntou me todo.”
L senhor Bennet nun le respundiu.
“Antoce nun quereis saber quien lo arrendou?” boziou la tie, zapacenciada.
“Bós ye que me quereis cuntar, i you nun beio ancumbeniente an oubir.”
Este era cumbite que bundaba.
“Antoce, miu caro, teneis de saber que la senhora Long dixo que Netherfield fui arrendado por un moço de grande fertuna de l norte d’Anglaterra; que bieno na segunda nun coche de quatro cabalhos para ber l sítio i quedou tan ancantado cun el que lhougo fizo un cumben cun l senhor Morris; que benirá a morar ne l prédio antes de l San Miguel i alguns de ls criados del ban a star na casa ende pula fin de la sumana que ben.”
“Cumo se chama?”
“Bingley.”
“Ye casado ou sulteiro?”
“Á!, sulteiro, pula cierta, miu caro. Un home sulteiro cun lharga fertuna; quatro ou cinco miles de lhibras al anho. Mira que cousa buona pa las nuossas filhas!”
“Cumo? Quei puode tener a ber cun eilhas?”
“Miu caro senhor Bennet,” contestou le la tie, “cumo podeis ser tan simprico? Quedai sabendo que stou a pensar casá lo cun ũa deilhas.”
“Ye essa la rezon del al benir parqui?”
“Rezon! boubada, cumo puodeis dezir ũa cousa dessas? Mas ye bien probable que benga a gustar dũa deilhas, i por esso teneis de lo ir a besitar mal apenas chegue.”
“Nun beio rezon para esso. Puodeis ir alhá bós culas rapazas, ou podeis mandá las a eilhas solas, l que talbeç inda seia melhor, puis cumo sodes tan guapa cumo qualquiera deilhas, l senhor Bingley puode bos melhor querer a bós.”
“Stais me a agabar, miu caro. Ye berdade que yá tube la mie parte de belheza, mas agora nun cuido que seia algo de stroudinairo. Quando ũa mulher ten cinco filhas crecidas, ten que deixar de pensar na belheza deilha mesma.”
“Nesses causos, ũa mulhier nun ten muito que pensar na belheza.”
“Mas, miu caro, a sério, teneis que ir a besitar l senhor Bingley mal el benga pa la bezinança.”
“Garanto bos que nun quiero agarrar esse cumpermnisso.”
“Mas lembrai bos de las buossas filhas. Atentai solo ne l partido que serie para ũa deilhas. Sir William i Lady Lucas stan decididos a ir, i solo cun esse perpósito, puis bien sabeis que eilhes nun besítan ls nuobos bezinos. A sério, teneis de ir, puis para nós será ampossible besitá lo, se bós nun furdes.”
­“Cuido que teneis scrúpalos a mais. Stou cierto que l senhor Bingley quedará mui cuntento por bos ber; i you mandarei le ũas lhinhas por bós pa le assegurar que cunta cul miu mais sincero cunsentimiento para que el se case cun la rapaza que scolhir; assi i todo talbeç deba d’acrecentar algue palabra a fabor de la mie pequeinha Lizzy.”
“Deseio que nun fágades ũa cousa dessas. Lizzy nun ye melhor que las outras; tengo la certeza que nien metade ye guapa do que Jane, nien metade ye alegre do que Lydia. Mas bós stais siempre a dá le la perferéncia a eilha.”
“Ningũa deilhas ten muito que se le requemende,” respundiu le el; “son boubas i eignorantes cumo las outras rapazas; mas Lizzy ye un cachico mais mexida que las armanas.”
­“Senhor Bennet, cumo podeis falar assi de las buossas filhas? Teneis gusto an me zgustar. Nun teneis pena ningũa de ls mius probes nérbios.”
“Stais anganhada, querida. Tengo le muito respeito als buossos nérbios. Son bielhos amigos mius. Yá parriba de binte anhos que bos oubo falar deilhes cun muita cunsidraçon.”
“Á, nun sabeis l que you sufro.”
“Mas spero que quédedes bien i bíbades para ber muitos moços desses de quatro miles de lhibras al anho que béngan a bibir pa la bezinança.”
“Nada mos adelantrará, se beníren binte desses moços i nun los quejirdes besitar.”
“Podeis star cierta, querida, que quando eilhes fúren binte, besitarei los a todos.”
L senhor Bennet era ũa mistura tan rala antre listo, caçuador, calhado i de lhunas, que la spriença de binte i trés anhos nun habie chegado pa que la tie le coincira l carátele. Assi i todo, l deilha era menos custoso d’antender. Era ũa mulhier de pouca anteligença, de pouca cultura i de génio zeigual. Quando se aborrecie manginaba que staba nerbiosa. L solo oujetibo de sue bida era casar las filhas; l cunsuolo deilha, éran las besitas i las amboras.


Podem saber mais sobre as obras da autora no Jane Austen Portugal

sábado, 28 de janeiro de 2012

Proua i Percunceito


A partir da próxima semana, com a colaboração de Francisco Niebro, publicaremos (à medida que forem sendo traduzidos) os vários capítulos da obra de Jane Austen "Orgulho e Perconceito". E qual é a novidade? É que vamos publicar os capítulos na sua tradução para a língua mirandesa.

Como a coisa não é fácil de fazer, não há dias certos para a publicação. Assim que estiverem traduzidos faço um post com o material e coloco uma ligação permenete numa das barras laterais do blog para que os interessados possam aceder sempre que quiserem.

Espero que haja por ai algumas pessoas a quem a ideia agrade, é um bom modo de ter contacto com uma língua nova ou de poder algo novo numa língua velha :)

Até breve