Mostrar mensagens com a etiqueta Proua i Percunceito. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Proua i Percunceito. Mostrar todas as mensagens

terça-feira, 14 de fevereiro de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo III



"Assi i todo, nada de l que la senhora Bennet, cun ajudas de las sues cinco filhas, le houbira preguntado subre l assunto, bundou pa le sacar al home deilha ũa çcriçon sastifatória de l senhor Bingley. Atacórun lo por bários lhados, cun preguntas çclaradas, cun suponeres angenhosos, i arrodiando por loinge; mas el daba le siempre la buolta a todas i, al fin, eilhas nun tubírun outro remédio senó agarrar-se a las anformaçones an segunda mano de la bezina, Lady Lucas. L relatório deilha era mui faborable. Sir William habie quedado ancantado cun el. Era mui moço, guapíssemo, mui agradable, i, inda porriba, staba a pensar an ir al próssimo baile cun un bun grupo. Nun podie haber nada melhor! Gustar de beilar era meicamino andado para se apaixonar; i la senhora Bennet sentiu las mais bibas spranças alhá andrento deilha.
“Se podisse ber ũa de las mies filhas a bibir feliç an Netherfield”, dixo le la senhora Bennet al tiu deilha, “i a las outras assi bien casadas, yá nun querie mais nada.”
Poucos dies apuis l senhor Bingley bolbiu le la besita al senhor Bennet, i stubo arrimado a dieç minutos cun el ne l scritório. Lhebou cun el la sprança de poder ber las moças, puis muito yá oubira falar de cumo éran guapas; mas solo biu l pai. Assi i todo, las mulhieres fúrun un cachico mais afertunadas, puis zde ũa jinela alta tubírun la bantaige de ber que el traie un fato azul bestido, i iba nun cabalho negro.
Lhougo apuis mandórun le rezon para benir a cenar cun eilhes; i quando la senhora Bennet tenie yá treminados ls manjares que le darien fama de buona ama de casa, bieno ũa repuosta que botou todo a perder. L senhor Bingley bie se oubrigado a ir a la cidade a soutordie, i, por esso, nun podie aceitar la honra de l cumbite deilhes, etc. La senhora Bennet quedou mui pensatible. Nun era capaç de adebinar que negócios tenerie el que xurdir na cidade tan pouquito tiempo apuis la chegada del a Hertfordshire; i eilha ampeçou a tener miedo de que andara siempre a stremundiar sien se stablecer de beç an Netherfield, cumo habie de ser. Lady Lucas aplaquiou un cachico ls miedos deilha, lhebando la a pensar que solo haberie ido a Londres para ajuntar un grupo grande pa l baile. I lhougo quedou corricado que l senhor Bingley iba a traier cun el doze damas i siete cavalheiros. Las rapazas agoniórun-se al saber dun tal juntouro de ties, mas l die atrás de l baile assossegórun al oubir que, an beç de doze solo habie traído seis cun el de Londres — las cinco armanas del i un primo. I quando l grupo antrou ne l salon, solo éran cinco al todo — l senhor Bingley, las dues armanas del, l home de la mais bielha, i un outro moço.
L senhor Bingley era un home guapo i eiducado; tenie un calantriç agradable, i uns modos simpres i delicados. Las armanas del éran mulhieres fermosas i dũa grande eilegança. L cunhado, l senhor Hurst, mal parecie un cabalheiro; mas l amigo del, l senhor Darcy, lhougo chamou las atenciones de l salon por ser alto i alegante, de guapas feiçones, cun ũa postura zambuolta, i menos de cinco minutos apuis l’antrada del yá se falaba de ls sous teneres de dieç mil lhibras al anho. Ls homes dezien que era un home cun muita classe, las ties achában lo muito mais guapo que l senhor Bingley, i fui mirado cun grande admiraçon até arrimado al meio la belada, até que ls modos del traírun un tan grande zgusto que fazírun demudar l sentido de sue fama; dende palantre çcubriu se que era mui amprouado; que querie quedar porriba de todos ls outros, al alrobés de s’amostrar adbertido; i nien sequiera las lhargas tierras que tenie ne l Derbyshire l lhibrórun de tener un calantriç malo i zagradable i de nien dar para ser acumparado al amigo del.
L senhor Bingley nistante chegou a la fala cun todas las percipales pessonas na sala; era bibo i spabilado, beilou ls bailes todos, quedou peneroso por l baile s’acabar tan cedo, i falou de el mesmo dar un an Netherfield. Tan amigables culidades falában por eilhas solas. Que defréncia antre el i l amigo del! L senhor Darcy solo beilou ũa beç cula senhora Hurst i outra cula Menina Bingley, nun quijo que lo apersentáran a ningũa outra moça, i passou l restro de la nuite a passear pula sala, falando de beç an quando cun alguien de l grupo del. L carátele del staba julgado de beç. El era l home mais amprouado, mais zagradable de l mundo, i todos sperában que nun tornasse puli outra beç. Antre las pessonas mais acirradas contra el staba la senhora Bennet, an que l zgusto pul cumportamiento del se bolbira an oufénsia personal por haber çpreziado ũa de las filhas deilha.
Elizabeth Bennet biu se oubrigada a quedar sentada an dous bailes, por bias de scassidade de cabalheiros; i nũa parte desse tiempo, l senhor Darcy stubo de pies l bastante acerca deilha para scuitar la seguinte cumbersa antre el i l senhor Bingley, que deixou la dança por uns minutos, para lhebar l amigo a ajuntar se a eilhes.
“Anda, Darcy,” dixo le, “quiero que bengas a beilar. Nun gusto de te ber por ende solico a modo cheno cumo boto. Fazies melhor se beniras a beilar.”
“I you cuido que nó. Bien sabes cumo esso me anrezina, a nun ser que conheça pessonalmente l miu par. I cun un juntouro de giente cumo esta nun iba a aguantar. Tues armanas ténen l par deilhas, i nun hai qualquiera outra mulhier na sala que nun fura un castigo para mi star cun eilha.
“Se fura a ti, nun serie tan scumioso,” queixou se Bingley, “por Dius! Palabra de honra, nunca an dies de mie bida habie bido tanta rapaza encantadora cumo esta nuite; i muitas deilhas bien bés que son specialmente guapas.”
“Tu stás a beilar cun la sola rapaza guapa de l salon,” dixo l senhor Darcy, mirando pa la mais bielha de las armanas Bennet.
“Á! Eilha ye la criatura mais fermosa que yá habie bido! Mas, sentada mesmo atrás de ti, stá ũa de las armanas deilha, que ye mui guapa, i s’amostra cumo mui agradable. Deixa que le pida al miu par que te l’apersente.”
“A qual te refires?” i bolbendo se mirou por un sfergante para Elizabeth, até que ls sous mirares se cruzórun, altura an que lhougo zbiou l del, i dixo de modo friu: “eilha até nien stá mal, anque nun seia guapa bastante para m’atentar; i nun stou cun pacéncia para cunselar a moças que outros homes ponírun de lhado. Ye melhor que te baias mas ye pa l tou par i çfruita de sues risas, porque cumigo açagas l tou tiempo.”
L senhor Bingley seguiu l cunseilho del. L senhor Darcy apartou se; i Elizabeth nun quedou cun mui agradables sentimientos an relaçon a el. Assi i todo, eilha cuntou le la cuonta a las amigas cun muita risa; puis eilha era adbertida, mui alegre de feitiu, i cun ũa cierta caída para caçuar cun situaçones redículas.
La belada passou se de modo agradable para toda la família. La senhora Bennet biu la sue filha mais bielha ser mui admirada pul grupo de Netherfield. L senhor Bingley habie beilado cun eilha dues bezes, i las armanas fúrun mui atenciosas cun eilha. Jane staba tan cuntenta cun esto ou mais que la mai, mas quedaba alhá cun eilha. Elizabeth staba cuntenta por bias de Jane. Mary habie oubido amentar neilha pa la Menina Bingley cumo la rapaza mais cumpleta de la bezinança; i Catherine i Lydia habien tubido la suorte de nunca habéren quedado sien par, l que era la sola cousa, cumo le habien ansinado, que las habie de acupar ne ls bailes. Antoce, bolbírun cuntentas a Longbourn, l’aldé adonde bibien, i de que éran ls percipales moradores. Achórun l senhor Bennet inda a pie. Cun un lhibro el nien daba pul tiempo; i nesta altura el tenie grande curjidade an saber l que se passara nũa nuite que habie arrolhado tan buonas spetatibas. El bien querie que las eideias de la mulhier del subre l benediço caíran por tierra; mas lhougo se dou de cuonta de que l que iba a oubir era bien al alrobés.
“Á!, miu caro senhor Bennet,” dixo la tie del al antrar na sala, “passemos la belada mais encantadora, i l baile mais fantástico. Muito gustaba que tubírades stado alhá. Jane fui tan admirada que nunca se habie bido ũa cousa assi. Todos amentában an cumo era guapa; i l senhor Bingley achou la guapíssema, i beilou cun eilha dues bezes! Atentai solo nesto, miu querido; beilou dues bezes cun eilha! i fui eilha la única criatura na sala a quien le pediu para beilar ũa segunda beç. An purmeiro de todo, cumbidou la Menina Lucas. You staba tan zgustosa de l ber de pies cun eilha! Mas, assi i todo, a el parece que nun le gustou nada; a naide le gusta, bien sabes; al alrobés, pareciu quedar lhougo preso por Jane quando la biu a beilar. Puis el preguntou quien eilha era, apersentórun se la, i chamou la pa l baile a seguir. Apuis beilou l treceiro cun la Menina King, i l quarto cun Maria Lucas, i l quinto outra beç cun Jane, l sesto cun Lizzy, i la Boulanger…”
“Se el tubira algun duolo de mi,” boziou l tiu, zapacenciado, “nun habie beilado nien metade! Por amor de Dius, nun me faleis mais de ls pares del! Ouxalá tubira trocido un tornozielho lhougo al purmeiro baile!”
“Á! miu querido, you stou barada cun el. Ye un rapaç guapíssemo! I las armanas del son ũas pessonas ancantadoras. Nunca an dies de mie bida bi nada mais eilegante do que ls bestidos deilhas. You dirie que l ancaixe de l bestido de la señora Hurst...”
Eiqui eilha fui anterrumpida outra beç. L senhor Bennet queixou se que nun querie saber de bestidos. Por esso, eilha biu-se oubrigada a passar a outro capítalo de la cuonta, i cuntou, mui penerosa i cun algun zagero, ls scandalosos malos modos de l senhor Darcy.
­“Mas puodo bos assegurar,” acrescentou eilha, “que Lizzy nun perde grande cousa por nun le anchir l uolho; porque ye l home mais zagradable i hourrible, i nun bal la pena perder tiempo cun el. Que pessona tan amprouada i presumida! El passeou parqui i pali, todo cheno de aire cumo un boto! Que eilha nun era guapa que chegasse para beilar cun el! Bien gustaba que tubírades stado alhá, miu querido, pa le dezirdes ũa de las buossas. Chego le a tener rábia al home."

segunda-feira, 6 de fevereiro de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo II



L senhor Bennet staba antre ls purmeiros que fúrun a saludar al senhor Bingley. El siempre fizo tencion de l besitar, anque até la fin zirrasse cula tie del an cumo nun eirie; i anté la nuite apuis la besita del, eilha nun fui sabedora de nada. La cousa soubo se de la seguinte maneira. Staba l senhor Bennet a mirar pa la maneira cumo la segunda filha amponie un chapeu, quando le dixo nun derrepente:
“Spero que al senhor Bingley le guste, Lizzy.”
“Nun stamos an cundiçones de saber l que le gusta al senhor Bingley,” dixo, sentida, la mai deilha, “puis nun lo podemos besitar.”
“Mas squeceis bos, á mai,” dixo Elizabeth, “que lo hemos de ber nas runiones, i que la senhora Long pormetiu que mos lo iba a apersentar.”
“Nun acradito que la senhora Long faga ũa cousa dessas. Eilha tamien ten dues sobrinas an quien pensar. Ye ũa tie falsa, que solo pensa neilha, i nun tengo mui buona eideia deilha.”
“You tamien nó, “dixo l senhor Bennet; “i agrada me saber que nun quérgades depender de ls serbícios deilha.”
La senhora Bennet nien fizo tençon de le cuntestar; mas cumo nun fui capaç de s’aguantar, ampeçou le a renher a ũa de las filhas.
“Por amor de Dius, Kitty, calha te me cun essa tuosse! Ten al menos un cachico de pena de ls mius nérbios. Fais me los an farrapos.”
“Kitty nun ten mano na tuosse,” dixo l pai; “eilha deixa la salir quando nun debe.”
“You nun tusso por m’adbertir,” cuntestou Kitty, melindrosa. “Quando bai a ser l tou próssimo baile, Lizzy?”
“De manhana a quinze dies.”
“Á, puis ye,” dixo la mai, “i la senhora Long nun bai a bolber até al die atrás; assi, bai a ser ampossible que mos lo apersente, puis eilha inda nien sequiera l conhece.”
“Antoce, mie querida, podeis le agarrar la delantreira a la buossa amiga, i apersentar le l senhor Bingley a eilha.”
“Ampossible, senhor Bennet, ampossible, puis you nun tengo qualquiera coincimiento cun el; cumo podeis ser tan caçuador?”
“Agabo l buosso silenço. Un coincimiento de quinze dies ye mesmo mui pouco. Nun se puode saber l que un home rialmente ye al fin de quinze dies. Mas se nós nun arriscamos, alguien l bai a fazer; i al fin, la senhora Long i las sobrinas ténen de sperar pula ouportunidade deilhas; antoce, cumo eilha eirie a tener esso cumo un géstio de simpatie, s’acauso bós nun le prestais l serbício, you mesmo bou a agarrar esse ancarrego.”
Las rapazas, spantadas, mirórun pa l pai. La senhora Bennet solo dixo:
“Boubadas, mira que çparate!”
“Que quieren dezir essas palabras tan presumidas?” dixo el, altarado. “Cunsidrais ls modos d’apersentaçon, i l’amportança que le dan, cumo ũa boubada? Nun puodo star d’acuordo cun bós nessa parte. Que dizes tu, Mary? puis sós ũa moça ajuizada i que pensas bien, que leis buns lhibros, i deilhes sacas ansinamientos.
Mary quijo dezir algo cun sentido, mas nun fui capaç.”
“Anquanto Mary anclária las eideias,” cuntinou el, “bamos a tornar al senhor Bingley.”
“Stou farta de l senhor Bingley,” boziou le la mulhier.
“Tengo pena de bos oubir dezir esso; antoce porque nun me lo dezistes antes? Se lo tubira sabido esta manhana, pula cierta nun lo haberie ido a besitar. Ye mesmo pouca suorte; mas, cumo yá fiç la besita, agora nun podemos arrenunciar a un cierto relacionamiento.”
L assombro de las mulhieres fui mesmo l que el querie; l de la senhora Bennet subertie an muito ls outros; assi i todo, apuis de haber passado l purmeiro albrote de alegrie, eilha ampeçou a dezir que ne l fondo era esso que siempre habie fiturado.
“Que guapo géstio l buosso, senhor Bennet! Mas you bien sabie que, al fin, bos habie de cumbencir. Staba cierta de que amábades tanto las rapazas que nun deixariedes scapar ũa ouportunidade cumo esta. Ai, que cuntentica stou! I que bien la preguestes, al haberdes ido alhá esta manhana, i nien ũa palabra haberdes dezido até agora.”
“Agora, Kitty, yá puodes tossir cumo te dir la gana,” dixo l senhor Bennet; i, mal apenas falou, saliu de la sala, cansado culs antusiasmos de la sue tie.
“Que pai mais eicelente teneis, filhas!” dixo eilha, apuis de cerrada la puorta. “Nun sei cumo le podereis algun die agradecer la sue bundade, i tamien la mie, quanto a este causo. Nesta altura de la nuossa bida, nun ye mui agradable asseguro bos l you, ampeçar nuobas relaçones todos ls dies; mas por bós fazeriemos qualquiera cousa. Lydia, querida, anque seias la mais nuoba, cuido que l senhor Bingley bai a beilar cuntigo ne l próssimo baile.”
“Á!” dixo Lydia cumbencida, “you nun tengo miedo; puis, anque seia la mais nuoba, sou la mais alta.”
L restro de la belada passórun lo a fiturar subre quando el le iba a pagar la besita al senhor Bennet, i a treminar para quando poderien chamá lo a cenar.




Depois de conversar com o tradutor, decidi continuar a publicar os capítulos. Já sabem que a coisa vai mais adiantada no Jane Austen Portugal. Podem clicar aqui para aceder a outros capítulos e até para saberem mais sobre a autora e toda a sua obra.

quinta-feira, 2 de fevereiro de 2012

Dos mal-entendidos...

A coisa não é normal mas hoje estou aqui para apresentar um pedido de desculpas...  Talvez o tivesse escrito noutros termos, se tudo se tivesse passado noutros termos. Mas como a maioria de vocês até já deve ter percebido do que falo e de como a coisa começou... Não vamos deixar ninguém no escuro e vamos lá deixar tudo explicadinho.

Há uns dias publiquei um post no qual disse que, em colaboração com o tradutor e autor Francisco Niebro, ia começar a publicar "Orgulho e Preconceito" em mirandês. Nunca disse que a ideia era minha nem coisa que o valha. No primeiro capítulo publicado, fiz referência ao Jane Austen Portugal  onde o leitor pode facilmente constatar que a publicação, por parte daquela equipa, dos ditos capítulos vai muito mais adiantada. Ora, por aqui se via logo que a ideia não era minha nem inédita. E, devo acrescentar, nunca sequer agradeci um comentário que me felicitasse pela iniciativa (a não ser o do tradutor).
Nunca tendo eu dito que a ideia era minha e tendo até deixado aberto caminho para aquele blog foi com alguma surpresa que hoje recebi este comentário:

"Cara Alice,

antes de mais, gostava de a felicitar por ter adotado este projeto. É, de facto, uma mais-valia para o mirandês e para todos os leitores que apreciam os romances de Jane Austen e, ainda, para todos os que querem saber mais sobre a língua mirandesa e apostam na sua preservação. Sobre isto, poderá ver o post que publiquei no Jane Austen Portugal: http://janeaustenpt.blogs.sapo.pt/280798.html
Contudo, como autora da ideia da tradução e como co-autora do blogue que foi o berço desta ideia e onde ela deu os primeiros passos, fico triste com a forma como a Alice se apoderou da mesma, tomando-a como sua, esquecendo a sua verdadeira génese. Creio que o seu mérito não seria menor se tivesse feito uma referência digna ao blogue onde nasceu este projeto (o Jane Austen Portugal), em vez de fazer uma simples remissão (em letra reduzida) para a obra da autora - e isto apenas na tradução do primeiro capítulo. Uma pareceria entre os dois blogues seria mais simpática e até frutífera.
Estou, todavia, certa de que não o terá feito por mal ou com essa intenção declarada; mas é a ideia que passa, Alice. Entendo-a mais como entusiamo do que como a intenção referida. Neste mundo dos blogues (onde a Alice está há mais tempo do que eu), também tem que existir ética e esta passa não só pelo que acabo de referir, mas também, por se colocar a fonte de onde se retiram as fotografias. É que desta forma, ganhamos todos.
Pelo que fica dito, venho pedir-lhe o favor de fazer um texto retificativo à apresentação do projeto ou uma correção ao mesmo, remetendo os devidos créditos a quem pertencem (não digo a mim, mas ao Jane Austen Portugal). É um direito nosso e um dever seu."


Muito educado, não ponho isto em causa mas, qualquer blogger que o ler vai pensar imediatamente no mal que se ia sentir ao receber uma mensagem tão simpática como esta. Até porque, falando na ética e na boa-fé, a maioria dos bloggers teria enviado um mail e não um comentário ao qual não temos outro modo de responder sem ser publicando-o. Nenhum de nós gosta de "lavar roupa suja" em público mas não me foi dada outra opção.

Devo portanto pedir desculpa por, inadvertidamente e sem qualquer intenção de prejudicar ninguém, ter omitido que a ideia não era minha. Ou melhor, por não ter dito nada acerca da ideia ter sido seja de quem for. Fica o pedido de desculpas.

Devo pedir desculpa por dar aos meus leitores um link através do qual podem facilmente ver que a ideia não foi pioneira e que não sou a única a  publicar este trabalho. Fica o pedido de desculpas.

Devo pedir desculpas porque, na impossibilidade de contactar alguém do Jane Austen Portugal, contactei o tradutor e pedi-lhe para publicar o trabalho dele. Ao que, devo dizer, me respondeu muito simpaticamente que sim. Fica o pedido de desculpas.

Devo lembrar a todos os nossos leitores que, se uma imagem não tem qualquer tipo de referência é porque clicando na mesma vos leva à página de onde a tirei ou, no caso dos livros, a uma página onde podem adquirir o produto. Fica a nota.

Quem me conhece pessoalmente ou apenas por aqui, além de saber que era incapaz de me apoderar do trabalho do outros ou mesmo das suas ideias e dizer que me pertenciam, deve até lembrar-se do episódio do plágio do qual fui vítima. Sinceramente, foi uma coisa inadvertida e que jamais faria intencionalmente, se bem que também não vejo razão para tanto pois, apenas anunciei que iamos publicar o trabalho do Francisco Niebro e nunca disse que a ideia era minha; além do mais, seguindo o link que vos dei, rapidamente tirariam as vossas conclusões e veriam as coisas como elas são. E eu sei que 99% dos meus leitores seguem os links...

Feito tudo o que queriam devo sinceramente pedir desculpas aos nossos seguidores e leitores pelo mal-entendido também por mim causado e que vos fez ter, pela primeira vez neste blog, um episódio deste género (coisa que detesto porque com a dita ética as coisas resolvem-se sem ser tão publicamente e com mais boa-vontade). Sinto-me na obrigação de pedir muito sinceramente desculpas ao Amadeu (Francisco Niebro) que conheço pessoalmente e por quem tenho muito, muito apreço. Deu-me autorização para publicar o trabalho dele e depois... há destas surpresas (também, ainda que inadvertidamente, por minha culpa).

Quanto à publicação de mais capítulos.... já veremos. Tenho autorização do tradutor... não sei é se continuo com vontade.


segunda-feira, 30 de janeiro de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo I

E como o prometido é devido, aqui fica  primeiro capítulo de Orgulho e Perconceito com tradução, para mirandês,  de Francisco Niebro.
Ye ũa berdade sabida an todo l mundo que un home sulteiro, duonho dũa buona fertuna, ten de percisar dũa mulhier.
Anque pouco se saba de ls sentimientos ou oupeniones dun home nessas cundiçones quando passa a morar nun sítio nuobo, essa berdade stá tan metida na cabeça de las famílias de la bezinança, que el ye lhougo tenido cumo lhegítima propiadade dũa de las sues filhas.
“Miu caro senhor Bennet,” dixo le un die la tie del, “yá oubistes dezir que, al fin, Netherfield Park fui arrendado?”
L senhor Bennet respundiu le que nó.
“Pus fui,” tornou eilha; “la senhora Long saliu deiqui hai un ratico i cuntou me todo.”
L senhor Bennet nun le respundiu.
“Antoce nun quereis saber quien lo arrendou?” boziou la tie, zapacenciada.
“Bós ye que me quereis cuntar, i you nun beio ancumbeniente an oubir.”
Este era cumbite que bundaba.
“Antoce, miu caro, teneis de saber que la senhora Long dixo que Netherfield fui arrendado por un moço de grande fertuna de l norte d’Anglaterra; que bieno na segunda nun coche de quatro cabalhos para ber l sítio i quedou tan ancantado cun el que lhougo fizo un cumben cun l senhor Morris; que benirá a morar ne l prédio antes de l San Miguel i alguns de ls criados del ban a star na casa ende pula fin de la sumana que ben.”
“Cumo se chama?”
“Bingley.”
“Ye casado ou sulteiro?”
“Á!, sulteiro, pula cierta, miu caro. Un home sulteiro cun lharga fertuna; quatro ou cinco miles de lhibras al anho. Mira que cousa buona pa las nuossas filhas!”
“Cumo? Quei puode tener a ber cun eilhas?”
“Miu caro senhor Bennet,” contestou le la tie, “cumo podeis ser tan simprico? Quedai sabendo que stou a pensar casá lo cun ũa deilhas.”
“Ye essa la rezon del al benir parqui?”
“Rezon! boubada, cumo puodeis dezir ũa cousa dessas? Mas ye bien probable que benga a gustar dũa deilhas, i por esso teneis de lo ir a besitar mal apenas chegue.”
“Nun beio rezon para esso. Puodeis ir alhá bós culas rapazas, ou podeis mandá las a eilhas solas, l que talbeç inda seia melhor, puis cumo sodes tan guapa cumo qualquiera deilhas, l senhor Bingley puode bos melhor querer a bós.”
“Stais me a agabar, miu caro. Ye berdade que yá tube la mie parte de belheza, mas agora nun cuido que seia algo de stroudinairo. Quando ũa mulher ten cinco filhas crecidas, ten que deixar de pensar na belheza deilha mesma.”
“Nesses causos, ũa mulhier nun ten muito que pensar na belheza.”
“Mas, miu caro, a sério, teneis que ir a besitar l senhor Bingley mal el benga pa la bezinança.”
“Garanto bos que nun quiero agarrar esse cumpermnisso.”
“Mas lembrai bos de las buossas filhas. Atentai solo ne l partido que serie para ũa deilhas. Sir William i Lady Lucas stan decididos a ir, i solo cun esse perpósito, puis bien sabeis que eilhes nun besítan ls nuobos bezinos. A sério, teneis de ir, puis para nós será ampossible besitá lo, se bós nun furdes.”
­“Cuido que teneis scrúpalos a mais. Stou cierto que l senhor Bingley quedará mui cuntento por bos ber; i you mandarei le ũas lhinhas por bós pa le assegurar que cunta cul miu mais sincero cunsentimiento para que el se case cun la rapaza que scolhir; assi i todo talbeç deba d’acrecentar algue palabra a fabor de la mie pequeinha Lizzy.”
“Deseio que nun fágades ũa cousa dessas. Lizzy nun ye melhor que las outras; tengo la certeza que nien metade ye guapa do que Jane, nien metade ye alegre do que Lydia. Mas bós stais siempre a dá le la perferéncia a eilha.”
“Ningũa deilhas ten muito que se le requemende,” respundiu le el; “son boubas i eignorantes cumo las outras rapazas; mas Lizzy ye un cachico mais mexida que las armanas.”
­“Senhor Bennet, cumo podeis falar assi de las buossas filhas? Teneis gusto an me zgustar. Nun teneis pena ningũa de ls mius probes nérbios.”
“Stais anganhada, querida. Tengo le muito respeito als buossos nérbios. Son bielhos amigos mius. Yá parriba de binte anhos que bos oubo falar deilhes cun muita cunsidraçon.”
“Á, nun sabeis l que you sufro.”
“Mas spero que quédedes bien i bíbades para ber muitos moços desses de quatro miles de lhibras al anho que béngan a bibir pa la bezinança.”
“Nada mos adelantrará, se beníren binte desses moços i nun los quejirdes besitar.”
“Podeis star cierta, querida, que quando eilhes fúren binte, besitarei los a todos.”
L senhor Bennet era ũa mistura tan rala antre listo, caçuador, calhado i de lhunas, que la spriença de binte i trés anhos nun habie chegado pa que la tie le coincira l carátele. Assi i todo, l deilha era menos custoso d’antender. Era ũa mulhier de pouca anteligença, de pouca cultura i de génio zeigual. Quando se aborrecie manginaba que staba nerbiosa. L solo oujetibo de sue bida era casar las filhas; l cunsuolo deilha, éran las besitas i las amboras.


Podem saber mais sobre as obras da autora no Jane Austen Portugal

sábado, 28 de janeiro de 2012

Proua i Percunceito


A partir da próxima semana, com a colaboração de Francisco Niebro, publicaremos (à medida que forem sendo traduzidos) os vários capítulos da obra de Jane Austen "Orgulho e Perconceito". E qual é a novidade? É que vamos publicar os capítulos na sua tradução para a língua mirandesa.

Como a coisa não é fácil de fazer, não há dias certos para a publicação. Assim que estiverem traduzidos faço um post com o material e coloco uma ligação permenete numa das barras laterais do blog para que os interessados possam aceder sempre que quiserem.

Espero que haja por ai algumas pessoas a quem a ideia agrade, é um bom modo de ter contacto com uma língua nova ou de poder algo novo numa língua velha :)

Até breve