segunda-feira, 30 de janeiro de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo I

E como o prometido é devido, aqui fica  primeiro capítulo de Orgulho e Perconceito com tradução, para mirandês,  de Francisco Niebro.
Ye ũa berdade sabida an todo l mundo que un home sulteiro, duonho dũa buona fertuna, ten de percisar dũa mulhier.
Anque pouco se saba de ls sentimientos ou oupeniones dun home nessas cundiçones quando passa a morar nun sítio nuobo, essa berdade stá tan metida na cabeça de las famílias de la bezinança, que el ye lhougo tenido cumo lhegítima propiadade dũa de las sues filhas.
“Miu caro senhor Bennet,” dixo le un die la tie del, “yá oubistes dezir que, al fin, Netherfield Park fui arrendado?”
L senhor Bennet respundiu le que nó.
“Pus fui,” tornou eilha; “la senhora Long saliu deiqui hai un ratico i cuntou me todo.”
L senhor Bennet nun le respundiu.
“Antoce nun quereis saber quien lo arrendou?” boziou la tie, zapacenciada.
“Bós ye que me quereis cuntar, i you nun beio ancumbeniente an oubir.”
Este era cumbite que bundaba.
“Antoce, miu caro, teneis de saber que la senhora Long dixo que Netherfield fui arrendado por un moço de grande fertuna de l norte d’Anglaterra; que bieno na segunda nun coche de quatro cabalhos para ber l sítio i quedou tan ancantado cun el que lhougo fizo un cumben cun l senhor Morris; que benirá a morar ne l prédio antes de l San Miguel i alguns de ls criados del ban a star na casa ende pula fin de la sumana que ben.”
“Cumo se chama?”
“Bingley.”
“Ye casado ou sulteiro?”
“Á!, sulteiro, pula cierta, miu caro. Un home sulteiro cun lharga fertuna; quatro ou cinco miles de lhibras al anho. Mira que cousa buona pa las nuossas filhas!”
“Cumo? Quei puode tener a ber cun eilhas?”
“Miu caro senhor Bennet,” contestou le la tie, “cumo podeis ser tan simprico? Quedai sabendo que stou a pensar casá lo cun ũa deilhas.”
“Ye essa la rezon del al benir parqui?”
“Rezon! boubada, cumo puodeis dezir ũa cousa dessas? Mas ye bien probable que benga a gustar dũa deilhas, i por esso teneis de lo ir a besitar mal apenas chegue.”
“Nun beio rezon para esso. Puodeis ir alhá bós culas rapazas, ou podeis mandá las a eilhas solas, l que talbeç inda seia melhor, puis cumo sodes tan guapa cumo qualquiera deilhas, l senhor Bingley puode bos melhor querer a bós.”
“Stais me a agabar, miu caro. Ye berdade que yá tube la mie parte de belheza, mas agora nun cuido que seia algo de stroudinairo. Quando ũa mulher ten cinco filhas crecidas, ten que deixar de pensar na belheza deilha mesma.”
“Nesses causos, ũa mulhier nun ten muito que pensar na belheza.”
“Mas, miu caro, a sério, teneis que ir a besitar l senhor Bingley mal el benga pa la bezinança.”
“Garanto bos que nun quiero agarrar esse cumpermnisso.”
“Mas lembrai bos de las buossas filhas. Atentai solo ne l partido que serie para ũa deilhas. Sir William i Lady Lucas stan decididos a ir, i solo cun esse perpósito, puis bien sabeis que eilhes nun besítan ls nuobos bezinos. A sério, teneis de ir, puis para nós será ampossible besitá lo, se bós nun furdes.”
­“Cuido que teneis scrúpalos a mais. Stou cierto que l senhor Bingley quedará mui cuntento por bos ber; i you mandarei le ũas lhinhas por bós pa le assegurar que cunta cul miu mais sincero cunsentimiento para que el se case cun la rapaza que scolhir; assi i todo talbeç deba d’acrecentar algue palabra a fabor de la mie pequeinha Lizzy.”
“Deseio que nun fágades ũa cousa dessas. Lizzy nun ye melhor que las outras; tengo la certeza que nien metade ye guapa do que Jane, nien metade ye alegre do que Lydia. Mas bós stais siempre a dá le la perferéncia a eilha.”
“Ningũa deilhas ten muito que se le requemende,” respundiu le el; “son boubas i eignorantes cumo las outras rapazas; mas Lizzy ye un cachico mais mexida que las armanas.”
­“Senhor Bennet, cumo podeis falar assi de las buossas filhas? Teneis gusto an me zgustar. Nun teneis pena ningũa de ls mius probes nérbios.”
“Stais anganhada, querida. Tengo le muito respeito als buossos nérbios. Son bielhos amigos mius. Yá parriba de binte anhos que bos oubo falar deilhes cun muita cunsidraçon.”
“Á, nun sabeis l que you sufro.”
“Mas spero que quédedes bien i bíbades para ber muitos moços desses de quatro miles de lhibras al anho que béngan a bibir pa la bezinança.”
“Nada mos adelantrará, se beníren binte desses moços i nun los quejirdes besitar.”
“Podeis star cierta, querida, que quando eilhes fúren binte, besitarei los a todos.”
L senhor Bennet era ũa mistura tan rala antre listo, caçuador, calhado i de lhunas, que la spriença de binte i trés anhos nun habie chegado pa que la tie le coincira l carátele. Assi i todo, l deilha era menos custoso d’antender. Era ũa mulhier de pouca anteligença, de pouca cultura i de génio zeigual. Quando se aborrecie manginaba que staba nerbiosa. L solo oujetibo de sue bida era casar las filhas; l cunsuolo deilha, éran las besitas i las amboras.


Podem saber mais sobre as obras da autora no Jane Austen Portugal

sábado, 28 de janeiro de 2012

Proua i Percunceito


A partir da próxima semana, com a colaboração de Francisco Niebro, publicaremos (à medida que forem sendo traduzidos) os vários capítulos da obra de Jane Austen "Orgulho e Perconceito". E qual é a novidade? É que vamos publicar os capítulos na sua tradução para a língua mirandesa.

Como a coisa não é fácil de fazer, não há dias certos para a publicação. Assim que estiverem traduzidos faço um post com o material e coloco uma ligação permenete numa das barras laterais do blog para que os interessados possam aceder sempre que quiserem.

Espero que haja por ai algumas pessoas a quem a ideia agrade, é um bom modo de ter contacto com uma língua nova ou de poder algo novo numa língua velha :)

Até breve

quarta-feira, 25 de janeiro de 2012

sábado, 21 de janeiro de 2012

A Vidente de Sevenwaters

Título: A Vidente de Sevenwaters
Autor: Juliet Marillier
Tradução: Catarina F. Almeida
Edição: Planeta
Nº de páginas: 413

"Sibeal sempre soube que estava destinada a uma vida espiritual e entregou-se de corpo e alma à sua vocação. Antes de cumprir os últimos votos para se tornar uma druidesa, Ciarán, o seu mestre, envia-a numa viagem de recreio à ilha de Inis Eala, para passar o Verão com as irmãs, Muirrin e Clodagh.
Sibeal ainda mal chegou a Inis Eala, quando uma insólita tempestade rebenta no mar, afundando um barco nórdico mesmo diante dos seus olhos. Apesar dos esforços, apenas dois sobreviventes são recolhidos da água. O dom da Visão conduz Sibeal ao terceiro náufrago, um homem a quem dá o nome de Ardal e cuja vida se sustém por um fio. Enquanto Ardal trava a sua dura batalha com a morte, um laço capaz de desafiar todas as convenções forma-se entre Sibeal e o jovem desconhecido.
A comunidade da ilha suspeita que algo de errado se passa com os três náufragos. A bela Svala é muda e perturbada. O vigoroso guerreiro Knut parece ter vergonha da sua enlutada mulher.
E Ardal tem um segredo de que não consegue lembrar-se - ou prefere não contar. Quando a incrível verdade vem à superfície, Sibeal vê-se envolvida numa perigosa demanda.
O desafio será uma viagem às profundezas do saber druídico, mas, também, aos abismos insondáveis do crescimento e da paixão. No fim, Sibeal terá de escolher - e essa escolha mudará a sua vida para sempre."

Penso que para qualquer fã de Juliet Marillier a trilogia original de Sevenwaters foi o ponto alto da escrita da autora. Havia algo naquelas narrativas que nos tocava, que nos deixava acordados até altas horas na expectativa… Apesar de os livros da autora se continuarem a basear nas lendas nórdicas e celtas, penso que o nível das mesmas decaiu e não estou certa de que esta segunda trilogia de Sevenwaters (imposta à autora pelos seus editores) tenha sido uma boa aposta no que respeita à autora, à sua criatividade e até ao que respeita em manter os fãs contentes e ansiosos pela saída de um novo título. Sevenwaters eram a Sorcha e os seus irmãos, a floresta e os seres mágicos que a habitam e, por muita curiosidade que tivesse em seguir os descendentes dos personagens originais não me parece que o resultado conseguido tenha sido o melhor ou mesmo o esperado pelos leitores quando foi anunciado o regresso àquelas paragens.
Não quero com isto dizer que não gostei do livro. Apenas não posso dizer que gostei muito, não me encheu as medidas como era hábito acontecer com esta autora.

Ainda que a narrativa seja feita a duas vozes, a estória centra-se em Sibeal, jovem filha de Sean de Sevenwaters, que cedo descobre a sua vocação e se dedica aos estudos para poder ser druidesa. Antes de proferir os seus votos, Ciarán, o seu mentor, envia-a para Inis Eala deixando-a sem compreender bem a necessidade de ir passar o verão com as irmãs. Como não podia deixar de ser, há um rapaz que desperta em Sibeal sentimentos que ela pensava não lhe estarem reservados e a fazem duvidar de tudo. E aqui devo acrescentar que a visão redutora e até algo machista de que uma mulher para se sentir completa tem que ser esposa e mãe me desagradou sobremaneira. Sei que a narrativa se passa numa época medieval e etc mas o martelar constante nesta ideia era completamente escusado, a não ser que haja por parte de alguém uma tentativa de convencer do mesmo as supostas ”jovenzinhas inocentes” que irão ler o livro. O que, obviamente, também seria de condenar, a meu ver.

O leitor habitual já sabe o que o espera e não se chateia com o romance nem tão pouco com o facto de o final ser completamente previsível, o que desagrada é o facto de a estória de amor não ter a magia esperada, ser desenxabida e rematada de forma algo abrupta (coisa que já tinha acontecido num anterior título da autora). Para além de não haver quase nada mais além da dita relação amorosa e das dúvidas que assaltam a personagem principal. A trama secundária até poderia ser muito mais interessante se fosse mais desenvolvida e o livro só tinha a ganhar com isso mas… não foi o que aconteceu. Até mais de metade do livro não acontece nada, ou tudo acontece muito devagar, e na recta final acontece tudo depressa demais e sem grande espalhafato. Isto é, no final da narrativa os personagens partem numa demanda perigosíssima (apesar de algo mal fundamentada) e, supostamente, cheia de obstáculos, depois da qual terão que enfrentar uma também perigosa viagem de retorno a casa. No entanto, o que nos é rapidamente relatado não é nada disso e deixa um “amargo de boca” que só visto.

Conclusão, deixou muito a desejar e caso venha a ler o terceiro volume será apenas para fechar um ciclo e não pelo prazer que a escrita desta autora já foi, um dia, capaz de me proporcionar.