segunda-feira, 16 de abril de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo VII




La fertuna de l Senhor Bennet benie quaijeque toda dũa sola propiadade cun dues mil lhibras de rendimiento al anho, i que, anfeliçmente pa las filhas del, staba çtinada, a la falta de ardeiros machos, a un pariente mui fastado; i la fertuna de la mai deilhas, anque bundasse pa la sue situacion an bida, nunca iba a sustituir la falta de la del. L pai deilha habie sido percurador delgado an Meryton, i habie le deixado quatro mil lhibras.
Eilha tenie ũa armana casada cun un Senhor Philips, que habie sido secretairo de l pai deilhas i le ardara las funciones, i un armano stablecido an Londres nun respeitable ramo de negócio.
L lhugar de Longbourn quedaba solo a ũa milha de Meryton; ũa lunjura nó mui lharga pa las rapazas, que la questumában fazer ũas três ou quatro bezes por sumana, para ir a tener cula tie deilhas i tamien al soto de chapéus mesmo de l outro lhado de l camino. Las dues mais nuobas de la familha, Catherine i Lydia, éran las mais afeitas a essas atenciones; tenien las cabeças mais lhibres que las armanas, i quando nada melhor le aparecie, ũa ida a Meryton fazie le falta para animar las horas de la Manhana deilhas i arranjaba le cumbersa pa la belada; i, anque na region siempre houbira muita nobidade, eilhas sempre amanhában modo de saber algue pula tie. Nesta altura, ye berdade, eilhas stában bien chenicas tanto de amboras cumo de felcidade por bias de un regimento de la melícia que acabara de benir pa las redondas; iba a quedar l eimbierno todo, i quartel general era an Meryton.
Las bejitas deilhas a la Senhora Philips dában le agora las amboras mais antressantes. Cada die ajuntában algo de nuobo al coincimiento que tenien de ls nomes de ls oufeciales i de sues relaciones. Ls aposentos deilhes yá nun éran segredo para naide, i als poucos eilhas ampeçórun a coincer ls própios oufeciales. L Senhor Philips habie los bejitado a todos, i esso abriu le a las sobrinas del un caminho de felcidade até ende çcoincido. Nun falában de mais nada a nun ser de ls oufeciales; i la lharga fertuna de l Senhor Bingley, que bundaba amentar neilha para animar la mai deilhas, nun tenie acumparança als uolhos deilhas cun aqueilhes guapos ouniformes.
Apuis de haber scuitado ũa manhana anteira las animadas palabras deillas, l Senhor Bennet, dixo de modo friu:
“Pul que puodo sacar de l buosso modo de falar, bós habeis de ser dues de las rapazas mais chochicas de l paiç. Yá quantá que çcunfiaba desso, mas agora stou cumbencido.”
Catherine quedou atrapalhada i nun le dou repuosta; mas Lydia, sien fazer causo nanhun, cuntinou a amostrar l’admiraçon que tenie pul Capitan Carter, i la sprança de l ber al lhargo de l die, yá que a soutordie pula manahana el iba para Londres.
“You stou barada, miu querido,” dixo la Senhora Bennet, “de que séiades tan çpachado a dar las nuossas filhas cumo chochicas. Se you quejisse craticar ls filhos de algue pessona, pula cierta nun iba a scolher ls mius.”
“Se las mies filhas son chochicas, you spero que siempre me puoda dar de cuonta desso.”
“Si — mas até se dá l causo, eilhas son todas mui spiertas.”
“Esse ye l solo punto, agabo me a mi mesmo, an que nun stamos d’acuordo. Siempre tube sprança de que las nuossas oupeniones fúran las mesmas para cada situacion, mas debo de tener ũa grande defréncia cun bós para pensar nas nuossas dues filhas mais nuobas cumo mui chochicas.”
“Miu caro Senhor Bennet, bós nun podeis sperar que rapazas cumo eilhas téngan l sentido de l pai i de la mai. Quando eilhas chegáren a la nuossa eidade, cuido que nun ban a pensar an oufeciales mais do que nós hoije. Lhembra se me bien l tiempo an que tamien you gustaba dun ouniforme burmeilho — i, bendo bien, inda ls tengo ne l coraçon; i se un coronel moço i spierto, cun cinco ou seis mil lhibras por anho, quejisse algue de las mies filhas nun le iba a dezir que nó; i achei que l Coronel Forster quedaba mui eilegante quando l’outra nuite trouxo l sou ouniforme a casa de Sir Williams.”
“Maizica,” dixo Lydia, “nuossa tie cuntou mos que l Coronel Forster i l Capitan Carter yá nun ban tanta beç an ca la Senhora Watson cumo lo fazien al ampeço; agora ténen los bido muito pula biblioteca Clarke.”
La Senhora Bennet yá nun pudo respunder por bias de l’antrada dun criado cun un belhetico pa la Menina Bennet; bieno de Netherfield, i l criado sperou por ũa repuosta. Ls uolhos de la Senhora Bennet relhuzírun de gusto, i aplediaba, enquanto la filha li:
“Anton, Jane, de quien ye? De quei trata? Quei diç? Antoce, Jane, çpacha te i cunta mos alhá; çpacha te, miu amor.”
“Ye de la Menina Bingley,” dixo Jane, i ende liu lo alto:

“MIE QUERIDA AMIGA,—
“Se nun quedardes mui penerosa por cenar hoije cun Louisa i cumigo, quedamos an peligro de mos tenermos senreira l restro de nuossa bidas, puis dues mulheres tenéren que ancarar ũa cula outra por un die anteiro nunca acaba sien ser nũa çcuçon. Beni assi que puodades apuis de recebides este. Miu armano i ls outros tius cénan cun ls oufeciales.—Siempre buossa,
“CAROLINE BINGLEY.”

“Cun ls oufeciales!” dixo Lydia, “Admira me que tie nun mos tenga falado desso.”
“A cenar fuora,” dixo la Senhora Bennet, “esso ye pouca suorte.”
“Puodo lhebar la carruaije?” dixo Jane.
“Nó, mie querida, fazies melhor ir cul cabalho, puis stá assi a modo ir a chober; i ende tenerás que passar alhá la nuite.”
“Essa serie ũa buona çculpa,” dixo Elizabeth, “se bós stubírades segura de que eilhas nun se íban a oufrecer pa la mandar traier a casa.”
“Á!, mas passa se que ls homes percísan de la carruaije de l Senhor Bingley para íren a Meryton, i ls Hurst nun ténen cabalhos sous.”
“You mais querie ir de carruaije.”
“Mas, mie querida, stou cierta de que tou pai nun puode çpensar ls cabalhos. Eilhes fáien falta na fazienda, nun ye berdade, Senhor Bennet?”
“Eilhes fáien falta na fazienda mais bezes do que aqueilhas an que ls puodo ousar.”
“Mas se hoije mesmo nun podirdes çponer deilhes,” dixo Elizabeth, “ls deseios de mai starien cumpridos.”
Al fin, eilha acabou por cunseguir que l pai le dezira que ls cabalhos stában acupados. Jane antoce fui oubrigada a ir de cabalho, i la mai acompanhou la a la puorta fiturando muito que l die iba a star malo. Las spranças deilha cuncretizórun se; Jane inda nun iba mui loinge quando bieno ũa fuorte porrascada. Las armanas deilha quedórun algo preacupadas, mas la mai staba mui cuntenta. L’auga cuntinou an to la nuite sien çcampar; Jane pula cierta nun iba a poder bolber.
“Esta fui ũa buona eideia mie, fui mesmo!” dixo la Senhora Bennet mais dũa beç, cumo se la rezon para chober fura solo deilha. Assi i todo, até a soutordie a la purmanhana, eilha nun soubo de l cumpleto éisito de la treminaçon. Stában a acabar l zayuno quando un criado de Netherfield trouxo l seguinte belhetico para Elizabeth:

“MIE QUERIDÍSSEMA LIZZY, —
Nun me stou a sentir nada bien esta manhana, l que, cuido you, debe de ser de la molha que agarrei onte. Las mies simpáticas amigas nun quieren oubir falar an you bolber para casa até que steia melhor. Atéiman tamien para que l Senhor Jones me beia­—assi i todo nun bos assústedes se oubirdes dezir que l chamórun por bias de mi—i, tirando la gorja algo anflamada i un delor de cabeça, nada mais hai que puoda dar cuidados. — La tue etc.

“Anton, mie querida,” dixo l Senhor Bennet, quando Elizabeth acabou de ler l bilhete, “se la buossa filha quedasse mui malica ou se morrira, serbirie bos de bun cunsuolo saber que todo fura por ir atrás de l Senhor Bingley, i por ordes buossas.”
“Á! Nun tengo miedo de que eilha se muorra. Naide se muorre por bias de pequerricas custipaçones. Eilhas ban le a dar todos ls cuidados. Anquanto eilha quedar por alhá, stá todo mui bien. Gustaba de la ir a bejitar, s’acauso podira lhebar la carruaije.”
Elisabeth, quedando mui preacupada, staba resolvida a ir para an pie deilha, mesmo na falta de la carruiaje; i cumo nun andaba a cabalho, nun tenie outro remédio senó ir a pie. Eilha çclarou l que resolbira.
“Cumo puodes ser tan boubica,” gritou le la mai, “para pensar ũa cousa dessas, cun todo este lhodo! Nun starás an cundiçones de se mirar para ti quando alhá chegares.”
“You starei an cundiçones de ber a Jane—esso ye todo l que you quiero.”
“Será essa ũa buona rezon, Lizzi,” dixo le l pai, “para mandar traier ls cabalhos?”
“Claro que nó, nun fago tencion de deixar de ir a pie. La lunjura nun antressa quando tenemos ũa rezon; son solo trés milhas. A horas de cena yá starei acá.”
“You admiro la fuorça de la tue bundade,” ouserbou Mary, “mas todas las fuorças de l sentimento ténen de ser guiadas pula rezon; i, na mie oupenion, l sfuorço ten sempre de star an porporçon al que se quier alcançar.”
“Nós bamos cuntigo até Meryton,” dezírun Catheryne i Lydia. Elizabeth aceitou la cumpanha deilhas, i las trés rapazas salírun a la par.
“Se mos apressiarmos,” dixo Lydia, enquanto caminában, “talbeç inda puodamos ber algo de l Capitan Carter antes de el salir.”
An Meryton apartórun se; las dues mais nuobas botórun a caras a la morada dũa de las ties de ls oufeciales, i Elizabeth cuntinou l caminho solica, atrabessando tierras i tierras nũa passada apressiada, subertindo paredes i saltando poças cun ũa einergie ampaciente, i acabando al fin por se ber andrento la casa, cun ls pies drumidos, las meias anlhodadas, ũa cara rosada por bias de l sfuorço.
Ponírun la na salica de l zayuno, adonde todos a nun ser Jane, stában juntos, i adonde l’apersentaçon deilha trouxo ũa grande surpresa. Que eilha tubira caminado três milhas solica lhougo a la purmanhana cedo, i cun un tiempo tan steporado, i por sou pie, era quaijeque ũa cousa ampensable pa la Senhora Hurst i pa la Menina Bingley; i Elizabeth staba cumbencida de que eilhas la çpreziában por bias desso. Assi i todo, fui recebida, cun to la delicadeza por eilhes; i ne ls modos de l armano esso era algo melhor do que simpres delicadeza; habie buona çposiçon i bundade. L Senhor Darcy falou mui pouco, i l Senhor Hurst nun abriu la boca. Aquel staba debedido antre l’admiraçon pul brilho que l eisercício le traira a la teç deilha, i la dúbeda a respeito de l’oucajion para justificar la benida deilha até tan loinge. Yá l outro, solo pensaba ne l sou zayuno.
Las preguntas deilha a respeito de l’armana nun fúrun respundidas de l modo mais sastifatório. La Menina Bennet habie drumido mal, i anque stubisse a pie, staba cun muito febre, i nun staba bien a puntos de poder salir de l quarto. Elizabeth staba cuntenta de que la lhebáran lhougo para an pie deilha; i Jane, que solo se acanhara cun miedo de traier albroto ou zassossego s’ amostrasse ne l belhetico deilha cumo deseaba essa bejita, quedou ancantada quando la biu antrar. Assi i todo, nun tenie gana de grandes práticas, i quando la Menina Bingley las deixou a eilhas solas, pudo ir un cachico alhá las spressones d’agradecimiento pula grandíssema bundade cun que la stában a tratar. Elizabeth, calhada, daba le to l’atencion.
Quando acabórun l zayuno las armanas benírun a tener cun eilhas; i la própia Elizabeth ampeçou a gustar deilhas, quando biu la grande afeiçon i atencion cun que tratában a Jane. L boticário bieno, i apuis de haber bido la mala, dixo, cumo era de sperar, que eilha agarrara un fuorte resfriado, i habie que lo atacar para lhebar a melhor an relaçon a el; aconselhou la a bolber pa la cama, i receitou le alguns remédios. L cunseilho del fui lhougo respeitado, puis las muostras de febre habien crecido, i la cabeça dolie le muito. Elizabeth nien por un sfergante deixou l quarto de l’armana; i las outras dues ties tamien pouco salírun; stando ls homes fuora de casa, eilhas nun tenien mesmo nada que fazer.
Quando l reloijo dou las trés, Elizabeth sentiu que tenie de se ir ambora, i muito a contragusto çclarou essa antencion. La Menina Bingley oufreciu le la carruaije, i eilha solo staba a spera dũa pequeinha ansesténcia para l’aceitar, quando Jane amostrou tan grande zassossego cula ida deilha, que la Menina Bingley se biu oubrigada a demudar l oufrecimiento de la carruaije nun cumbite para quedar an Netherfield por anquanto. Elizabeth aceitou mui recoincida, i lhougo mandórun un criado a Longbourn pa le lhebar a la familha l coincimiento de que quedaba eilhi i traier algue roupa.



Podem encontrar mais material no Jane Austen Portugal

quarta-feira, 11 de abril de 2012

Saga das Pedras Mágicas - 17 de Abril

O Filho do Dragão – Saga das Pedras Mágicas
Sandra Carvalho

Páginas: 468
Editora: Presença
Coleção: Via Láctea Nº 104
PREÇO COM IVA: 18,90€
ISBN: 978-972-23-4818-8
Código de Barras: 9789722348188


Após a batalha que reduziu a Ilha dos Sonhos a cinzas, Kelda assume-se como Sacerdotisa dos Penhascos para salvar o seu povo. Contudo, terá de combater Deimos, o rei do Povo do Fogo, e o terrível feiticeiro Sigarr. Na Terra das Montanhas de Areia, centenas de navios de guerra estão prontos para navegar rumo ao Império e à Grande Ilha, enquanto os Seres Superiores digladiam entre si. Kelda apenas pode contar com a preciosa ajuda da Observadora Íris, a única que tem a coragem de contradizer o Conselho. Conseguirá Kelda manter a essência pura, libertar o irmão da influência de Sigarr e salvar os Viquingues e os Aliados? Ou será obrigada a erguer armas contra aqueles que jurou proteger?
 
 
Estou algo curiosa com isto... :)

quarta-feira, 4 de abril de 2012

A falta de tempo

Pois é, a falta de tempo é uma coisa tramada... (In)felizmente também é algo de que ando a sofrer nos últimos tempos - já devem ter percebido pela ausência de posts. Ainda assim, a páscoa traz uns diazinhos de folga que penso aproveitar para relaxar com umas boas leituras de maneira que, espero, na próxima semana já deve haver por aqui algo de novo. :)

Quero agradecer a todos os que têm tido uma infinita paciência com esta minha falta de tempo e que têm continuado a vir aqui ao meu cantinho e a enviar mails. Prometo que, durante estes dias, tento responder-vos a todos.

Se não "falarmos" entretanto... boa páscoa a todos e bom descanso e boas leituras para os que vão ter também uns dias livres.

terça-feira, 20 de março de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo VI


Las ties de Longbourn lhougo bejitórun las de Netherfield. La bejita nistante fui paga cumo manda la lei. Las maneiras de la Menina Bennet cuntinában le a agradar tanto a la Senhora Hurst como a la Menina Bingley; i anque pensáran que la mai nun era buona d’aturar, i las armanas mais nuobas nun merecíran que neilhas s’amentasse, la gana de haber un coincimiento mais cercano antre eilhas tenie an atençon las dues mais bielhas. Jane quedou ancantada por recebir essa atençon, mas Elizabeth bie las tratar a todo mundo d’anriba la burra, sien deixar de fuora l’armana, i nun gustaba muito deilhas; anque bisse la cunsidraçon deilhas por Jane, se assi se podie chamar, probablemente solo benie de l’anfluença debida a l’admiraçon de l armano por eilha. Este, bie se bien, nun scundie l’admiraçon que tenie por eilha adondequiera que s’ancuntráran; mas Elizabeth tamien bie, cumo l’armana se deixaba ir n’eideia que tenie na cabeça zde l purmeiro die an que l bira, caminhando mui debrebe pa l amor; assi i todo, bie cun gusto l’ampossiblidade de esso quedar a la bista de todo mundo, yá que Jane, anque tubira fuortes sentimentos, tenie tamien un carátele tan sereno i uns modos tan cuntenidos que nunca iba a deixar que suspeitáran de algo menos cumbeniente. I dixo le esso a la Menina Lucas.
“Talbeç seia agradable,” dixo Charlotte, “ser capaç de, nesses causos, scapar a la curjidade de las pessonas; assi i todo, a las bezes nun trai bantaijes guardar se assi tanto. Se ũa mulher ye mui able a scunder l que sinte al oubjeto desse sentir, eilha puode perder l’oupertunidade de lo agarrar; i ende serie probe cunsuolo acraditar que ls outros tamien de nada sáben. Hai tanto de gratidon ou de proua ne l mais de ls afetos, que nun ye buono deixá los antregues a eilhes mesmos. Todos podemos ampeçar sien rezon que se beia – ũa perferéncia ye la cousa mais natural; mas son mui poucos ls que chégan al amor sien un ampurronico de naide. An cada nuobe casos de dieç, ũa mulher fazerie melhor amostrar mais afeiçon do que la que sinte. Bingley gusta de berdade de tue armana; mas el puode nunca ir alhá de l gustar, se eilha ende nun le dir ũa mano.”
“Mas eilha ajuda lo, tanto cumo l modo de ser deilha le permite. Se you pudo antender l que eilha sinte por el, antoce el ha de ser un simprico, se inda tamien nun dou por nada.”
“Lhembra te, Eliza, que el nun conhece tan bien cumo tu l carátele de Jane.”
“Mas, se ũa mulher ten un fraco por un home, i nun fai nada pa l scunder, el ten d’acabar por çcubir.”
“Talbeç el acabe por çcubrir, se el stubir cun eilha tiempo que chegue. Mas, anque Bingley i Jane se béian muita beç, nunca ye por muitas horas a la par; i, cumo eilhes sempre se béien un al outro misturados cun muita giente, ye ampossible aporbeitar cada cachico para cumbersáren un cul outro. Antoce, Jane habie d’aporbeitar l mais que pudira la scassa meia hora an que puode prender l’atençon del. Quando yá stubir segura del, tenerá muito bagar para tamien eilha s’apaixonar cumo le dir la gana.
“L tou plano ye mui buono,” dixo Elizabeth, “quando solo stá an question l deseio de ser bien casada, i se un die you stubir decidida a agarrar un home rico, ou solo un home, cuido que fazerei cunsante esse plano. Mas esses nun son ls sentimentos de Jane; eilha nun nun fai las cousas por oujetibos. Ne l punto an que las cousas stan, eilha nien sequiera puode tener la certeza de punto de ls sentimentos deilha, a quantas mais de l sou sentido. Eilha solo l coinciu hai solo quinze dies. Beilou quatro bailes cun el an Meryton; biu lo ũa Manhana an casa del, i zdende cenou quatro bezes an pie del. Esto nun ye tiempo que bonde para que eilha quede coincer l carátele del.”
“Nó al menos assi cumo pones las cousas. Se eilha solo tubira cenado cun el, ende eilha solo poderie çcubrir se el ten buona gana de quemer; mas lembra te de que tamien passórun quatro beladas juntos – i quatro beladas puoden ajudar muito.”
“Si, essas quatro beladas dórun para quedáren a saber que dambos a dous gustában mais de l Binte i un do que de l jogo de l Quemércio; mas cun respeito a qualquiera outra caratelística eissencial, nun cuido que tenga serbido para muita cousa.”
“Buono,” dixo Charlotte, “deseio le Jane que le cuorra bien cun todo l miu coraçon; i se eilha manhana se cassse cun el, cuido que las probabilidades de ser feliç serien las mesmas do que se passasse doze meses a studar l carátele del. La felcidade ne l casamento ye solo ũa question de suorte. Por mais fondo coincimiento que tenga un de l outro ou l’aparecéncia antre las partes antressadas antes de dar l nuolo, ne l fondo esso an nada ajuda a la felcidade. Eilhes cuntínan a mantener ls feitius defrentes de modo a que cada un tenga la sue dosa de morteficaçon; antoce, sendo assi, ye melhor coincer l menos possible de ls defeitos de la pessona cun quien ides a passar ls buossa bida.”
“Tu fais me dar la risa, Charlote; mas nada desso ten sentido. Tu sabes que esso nun tem sentido, i que tu nunca te portaries desse modo.”
Acupada a mirar pa las atenciones de l Senhor Bingley cula armana, a Elizabeth nun le passaba pula cabeça que eilha mesma passara a ser dun cierto antresse als uolhos de l amigo. L Senhor Darcy, al ampeço, solo a muito custo aceitara que eilha fusse algo guapa; ne l baile mirou para eilha sien admiraçon; i quando stubírun acerca un de l outro, el solo mirou para eilha pa la craticar. Assi i todo, inda el i ls amigos mal habien tubido tiempo de saber se eilha tenie algo de guapo ne l sou calantriç, quando el l’ampeçou a achar muitíssimo anteligente por bias de la guapa spresson de ls sous uolhos negros.Apuis desta çcubierta outras benírun, tamien eilhas çcuncertantes. Anque a ũa mirada crítica el tubira dado cun mais que ũa falha nas lhinhas de l cuorpo deilha, era oubrigado a recoincer que la figura deilha nun era zangraciada; i anque ls modos deilha nun fúran ls de l mundo eilegante, el staba preso por bias de la sue grácia simples. Eilha nun se daba de cuonta de nada desto; para eilha el era solo l home agradable, i que nun la achara guapa al punto de beilar cun eilha.
El ampeçou a tener gana de saber mais deilha, i cumo purmeiro passo para falar cun eilha, passou a oubir las cumbersas deilha cun outros. Essas maneira chamórun l’atencion deilha. Nũa oucajion stában an casa de Sir William Lucas, adonde s’ancuntraba un grande juntouro de pessonas.
“Quei quererá dezir l senhor Darcy,” dixo le eilha a Charlotte, “cun esso de scuitar la mie cumbersa cun l Coronel Forster?”
“Ende stá ũa pregunta a que solo Senhor Darcy le puode respunder.”
“Mas se el torna a fazer esso mais bezes, asseguro te que le botarei an cara que bien sei l que el quier. El ten un uolho mui caçuador, i se you nun ampeçar a amostrar le l miu zagrado, qualquiera die inda bou a quedar cun miedo del.”
Cumo nessa altura el iba a tener cun eilhas, anque sien amostrar qualquiera edideia de abrir la boca, la Menina Lucas lucitou l’amiga a que le falara ne l assunto; l que lhougo lhebou Elizabeth a fazer esso, puis eilha bolbiu para el i dixo le:
“Nun achais, Senhor Darcy, de que falei mesmo mui bien agorica mesmo, quando atermentaba l Coronel Forster para el mos dar un baile an Meryton.”
“Cun muita einergie; mas esse ye sempre un assunto que fai qualquer tie bien firme.”
“Bós sodes mui duro an relaçon a nós.”
“Nun sfergante bai a ser la beç de eilha ser atermentada” dixo la Menina Lucas; “Bou a abrir l strumiento, Eliza, i bien sabes l que ben a seguir.”
“Si sós ũa criatura bien stranha para seres amiga! Siempre a oubrigar me a tocar i a cantar delantre de todo mundo! Se la mie proua tubira sido ancaminada pa la música, tu haberies sido sien précio; mas cumo son las cousas, you mais querie nun subressalir delantre de quien debe de star afeito a oubir ls melhores tocadores.” Assi i todo, cumo la menina Lucas matinara n’eideia, eilha acrescentou: “Mui bien, se assi ten que ser, que seia.” I mirando de modo sério pa l senhor Darcy, “Hai un guapo i bielho dito, que todo mundo eiqui conhece bien: “Guarda l tou fuolgo para sfriares l caldo”; i you bou a guardar l miu para cantar la mie moda.”
L’atuaçon deilha fui agradable, anque nun fura eicelente. Apuis ũa moda ou dues, i antes que le podira respunder al pedido de muita giente pa que cantara outra beç, l campo de l strumiento fui agarrado pula armana deilha Mary, que, por bias de ser la sola feia na família, trabalhou muito para daprender l mais que podira, staba siempre cun ganar de tocar.
Mary nien tenie talento nien gusto; i anque la proua houbira sido ũa prática deilha, ponira le un tan grande aire de ser mais que ls outros i uns modos tan stranhos que solo eilhes íban a nun deixar que chegasse a ũa purfeiçon mais alta do que aqueilha a que chegara. Elizabeth, simples i sem modos amprouados, fui oubida cun muito mais gusto, anque nien metade tocara tan bien; i Mary, na fin dun lhargo cuncerto, i cumo paga de todos ls agabos que le dórun, tocou bárias árias de la Scócia i de l’Eirlanda, a pedido de las armanas mais nuobas, que, cun algues de las Lucas, i dous ou três oufeciales, formórun un pequeinho grupo de baile nũa punta de l salon.
L Senhor Darcy stubo an pie deilhas nũa rábia calhada por bias desse modo de passar la nuite, deixando de lhado qualquiera cumbersa, i tan metido staba ne ls pensamentos del que nun se dou de cuonta de Sir William Lucas star an pie del, até que Sir William antoce ampeçou:
“Mas que adbertimiento tan angraciado pa la mocidade ye este, Senhor Dracy! Nun hai nada que s’acumpare a beilar. Cuido até que ye un de ls percipales requintes de las sociedades cultas.”
“Anteiramente d’acuordo, senhor; i ten tamien la bantaije de ser ũa questume de las sociadades menos cultas de l mundo. Qualquiera salbaije sabe beilar.”
A Sir William solo le dou la risa. “L buosso amiga beila mui bien,” cuntinou el apuis dun ratico calhado, al ber Bingley a ajuntar se al grupo; “i nun tengo dúbedas an cumo bós mesmo sodes un amante de tal arte, Senhor Darcy.”
“Bistes me beilar an Meryton, cuido you, senhor.”
“Si, claro, i tube un cierto gusto nesso. Beilais muita beç an St. James?”
“Nunca, senhor.”
“Nun achais que iba a ser un feito al modo para un sítio cumo esse?”
“Esse ye un agabo que nunca le fago a nanhun sítio, se you podir.”
“Teneis casa na capital, parece me?”
L Senhor Darcy drobou se.
“Tube ũa beç l’antençon de ir a morar na capital - puis tengo muito gusto pula alta sociadade; mas nun stou mui cierto de que ls aires de Londres fúran al modo para Lady Lucas.
Calhou se un cachico a spera dũa repuosta, mas l cumpanheiro del nun staba buolto para ende; i cumo nessa altura Elizabeth passaba por eilhes, passou le pula eideia un géstio galan, i chamou la:
“Querida Menina Eliza, porque nun beilais? Senhor Darcy, deixai me que bos apersente esta moça cumo un bun par. Pula cierta nun negareis a beilar, stou cierto puis tanta beleza stá delantre de bós.” I, agarrando la mano deilha, quijo se la dar al Senhor Darcy que, anque quedara mui surpreso, fizo question de l’agarrar, quando eilha lhougo la puxou para trás, i dixo le a Sir William algo albrotada:
“Anton, miu caro senhor, nun fago la mais pequeinha tencion de beilar. Pido bos que nun pénsedes que passei por eiqui solo a saber de par.”
L Senhor Darcy, mui cumpenetrado i eiducado, pediu le que le dira la honra de la sue mano, mas ambalde. Elizabeth staba decidida; nien Sir William fui capaç de la bolber.
“Teneis un modo tan guapo de beilar, Menina Eliza, que ye feio de la buossa parte negar me la felcidade de bos ber; i anque este cavalheiro, an giral, çprézie l adbertimeinto, el nun será contra, stou cierto, an mos antretener por ũa meia hora.
“L Senhor Darcy ye dũa mui grande delicadeza,” dixo Elizabeth, dando le la risa.
“I ye, de berdade; mas, tenendo an bista l prémio, cara Menina Eliza, nun mos podemos admirar de el cuncordar- quei poderie el dezir contra un par assi?”
Elizabeth mirou cun malícia, i fui se ambora. La rejistença deilha nun la puso d’a mal cun l cavalheiro, i staba el a pensar neilha cun algun agrado, quando bieno a tener cun el la Menina Bingley.
“Cuido que adebino l assunto de l buosso sonhar.”
“Parece me que nó.”
“Stábades a pensar an cumo serie anseportable tener de passar muitas nuites desta maneira - cun esta giente; i pula cierta stou de acordo cun la buossa oupenion. Nunca me senti tan maçada! L sien sabor, iinda porriba l rugido – ls nadas, i inda porriba l modo cumo de toda esta giente se tem an alta cuonta! L que you nun darie para bos oubir a bós a craticá los.
“Stais mui anganhada, assguro bos. L miu pensar staba metido cun cousas mais agradables. You staba a pensar ne l grande prazer que un par de lindos uolhos na cara dũa mulher guapa puode dar.”
La Menina Bingley lhougo arregalou ls uolhos mirando pa la cara del, i quijo que le dezisse que tie tenie l crédito de le anspirar esses pensares. L Senhor Darcy respundiu le cun grande coraige:
“La Menina Elizabeth Bennet.”
“La Menina Elizabeth Bennet!” tornou la Menina Bingley. “Stou completamente barada. Zde quando acupa eilha l lhugar de faborita? - i dezi me, quando bos debo de dar ls parabienes?”
“Era mesmo essa la pregunta que you staba a spera que me fazirades. La manginaçon dũa tie anda mesmo mui debrebe; nun sfergante salta de admiraçon para amor, de amor para casamento. Sabie que me íbades a desear felicidades.”
“Buono, s’ancarais l assunto assi de modo tan sério, bou a cunsidrar que para mi l assunto queda arrimado. Tenereis, ye berdade, ũa suogra encantadora; i, pula cierta, eilha stará sempre an Pemberley cun bós.”
El scuitou la cun cumpleta andefréncia anquanto eilha se quijo antretener cul assunto; i cumo l sereno del la cumbenciu de que todo staba a salbo, eilha cuntinou a fazer caçuada por un bun rato.


Já sabem que podem encontrar mais capítulos no Jane Auten Portugal