domingo, 16 de setembro de 2012

O Inverno do Mundo




É já no dia 18 de Setembro pela mão da Ed. Presença  :)

quarta-feira, 18 de julho de 2012

Proua i Percunceito - Capítalo IX



Elizabeth passou l mais de la nuite ne l quarto de l’armana, i a la purmanhana tubo l gusto de le poder mandar ũa repuosta sastifatória a las preguntas que lhougo mui cedo recebiu de l Senhor Bingley pula ama de casa, i tamien a las que recebiu un cachico apuis de dues alegantes ties de cumpanhie de las armanas del. Anque tubira melhoras, assi i todo pediu que le mandáran un belhetico deilha a Longbourn, puis gustaba que la mai bejitasse a Jane, i assi podira formar la sue eideia a respeito de l stado deilha. L belhete fui mandado lhougo a seguir, i la repuosta fui dada sien tardar. La Senhora Bennet, acumpanhada pulas sues dues filhas mais nuobas, chegou a Netherfield lhougo a seguir al zayuno de la familha.
Tubira eilha achado a Jane an algun peligro, la Senhora Bennet iba a quedar mesmo agoniada; mas cumo quedou sastifeita por ber que l stado deilha filha nun era de muito cuidado, nun tenie nahue gana de que sanasse debrebe, yá que ende talbeç tubisse que la lhebar de Netherfield. Por esso, eilha nun atendiu al pedido de la filha para que la lhebáran para casa; nien l boticário, que habie chegado mais ou menos al mesmo tiempo, achaba que esso fura acunselhable. Apuis de star un ratico sentada cun Jane, cula benida de la Menina Bingley i por cumbite desta, la mai i las trés filhas fúrun cun eilha pa la sala de l zayuno. Bingley fui a tener cun eilhas cun spranças de que la Senhora Bennet nun houbira achado la Menina Bennet mais amalinada do que eilha asperaba.
«Ye berdade que achei, senhor,” fui la repuosta deilha. “Eilha stá amalinada de mais para poder ser lhebada deiqui. LSenhor Jones diç que nien debemos pensar an lhebá la. Tenemos de abusar un cachico mais de la buossa amablidade.”
“Lhebá la!” sclamou Bingley. “Nien pensar nesso. Mie armana, stou cierto, nun quererá oubir falar de la lhebar.”
“Stai çcansada, senhora,” dixo la Menina Bingley, cun ũa delicadeza frie, “que la Menina Bennet bai a recebir todos ls cuidados possibles enquanto stubir cun nós.”
La Senhora Bennet nun poupou nas palabras pa le agradecer.
“Tengo la certeza,” acrescentou, “i se nun fura por uns buns amigos assi you nun sei l que le iba a passar a eilha, yá que stá mesmo mui malica, i sufre muito, anque cun la mais grande pacéncia de l mundo, que ye l que se passa sempre cun eilha, sien nunca falhar, l carátele mais doce que yá bi an dies de mie bida. Muita beç le digo a las mies outras filhas que nun son nada acumparadas a eilha. Teneis eiqui ũa guapa sala, Senhor Bingley, i ũas guapas bistas pa l jardin. Nun conheço sítio ne l campo que seia armano a Netherfield. Nun stais a pensar deixá lo dun die pa l outro, spero you, anque l téngades arrendado por pouco tiempo.”
“Todo l que fago ye feito dun die pa l outro,” retrucou el; “i se me resolbisse a deixar Netherfield, cuido que cinco minutos apuis yá me haberie ido ambora. Mas por agora, assi i todo, cunsidro me cumo stando anstalado eiqui.”
“Ye mesmo esso l que you asperaba de bós,” dixo Elizabeth.
“Ampeçais me a antender, nun ye?” sclamou el, bolbendo se para eilha.
“Á, si — you antendo bos mui bien!”
“Gustaba de agarrar esso cumo un agabo; mas l poder ser coincido tan facelmente tengo miedo que seia lhamentable.”
“Sodes cumo sodes. Dende nun ben que un carátele perfundo i cumplicado seia mais ou menos dino de stima do que un cumo l buosso.”
“Lizzy,” atalhou la mai, “lhembra te de adonde stás, i deixa de te portar desse modo malo a que mos tenes afeito an casa.”
“Inda nun me habie dado de cuonta,” cuntinou Bingley lhougo apuis, “de que fúrades ũa studiosa de l carátele. Esse debe de ser un studo bien antressante.”
“Si, mas ls caráteles cumplicados son ls mais antressantes. Al menos ténen essa bantaige.”
“L campo,” atalhou Darcy, “an giral, poucos sujeitos puode ouferecer para esse studo. Nũa aldé stamos nũa quemunidade mui acanhada i que pouco demuda.”
“Mas las própias pessonas demúdan tanto, que hai siempre algo de nuobo neilhas para ser ouserbado”
“Si, ye berdade” sclamou la Senhora Bennet, oufendida pul modo cumo el falara de la giente de l campo. “Asseguro bos que se passa la mesma cousa tanto ne l campo cumo na cidade.”
Todos quedórun mui surpresos, i Darcy, apuis de mirar un ratico para eilha, fastou se sien dezir nada. La Senhora Bennet, que cuidaba haber alcançado ũa bitória cumpleta subre el, cuntinou cun aire de triunfo.
“Pul miu lhado, you nun sou capaç de ber que bantaige puode tener Londres an relaçon al campo, a nun ser ls sotos i ls sítios públicos. L campo ye de loinje mais agradable, nun achais, Senhor Bingley?”
“Quando stou ne l campo,” retrucou el, “nunca tengo gana de l deixar; i quando na cidade passa me l mesmo. Ténen cada un las sues bantaiges, i you sinto me a la mesma feliç an dambos a dous.”
“Claro —esso ye porque bós teneis bun feitiu. Mas aquel cabalheiro,” mirando para Darcy, “parecie pensar que l campo nun ten balor nanhun.”
“Stais mui anganhada mai,” anterbieno Elizabeth, ambergonhada por sue mai. “Nun antendistes al Senhor Darcy. El solo quijo amentar an que nun ye tanta la bariadade de pessonas que podemos ancuntrar ne l campo cumo na cidade, l que tenereis de recoincer que ye berdade.”
“Stá bien, querida, naide diç l cuntrairo; mas quanto a nun ancuntrar tanta giente nestas bezinanças, you cuido que hai poucas tan grandes cumo la nuossa. You cuido que yá cheguemos a cenar cun binte i quatro familhas.”
Nada a nun ser l respeito por Elizabeth lhebarie a Bingley a guardar l sou sereno. L’armana del era menos delicada, i apuntou le ls uolhos al Senhor Darcy cun ũa risa bien spressiba. Elizabeth, buscando dezir algo que zbiasse las atençones de la mai, antoce preguntou le s’acauso Charlotte Lucas bejitara Longbourn enquanto eilha stubira fuora.
“Si, apareciu onte cun l pai. Que home tan agradable ye l Senhor Williams, nun achais, Senhor Bingley? Que home tan çtinto! Tan gentil i simples! El ten siempre ũa palabra para todo mundo. Essa ye la mie eideia de buona eiducaçon; i essas que se cúidan mui amportantes, i nunca ábren la boca, nun ténen eideia de l que ye eiducaçon.”
“Charlotte cenou cun bós?”
“Nó, eilha tubo que bolber para casa. Cuido que fazie falta por bias de ls pasteles de chicha. An mie casa, Senhor Bingley, tengo sempre criados que sáben fazer l trabalho deilhes; las mies filhas son eiducadas de modo mui defrente. Mas cada un ye juiç del mesmo, i las Lucas son mui buonas rapazas, puodo bos garantir. Ye pena nun séren guapas! Nun ye que you ache a Charlotte mui feia —mas, seia cumo seia, eilha ye mui nuossa amiga.”
“Eilha parece ũa moça mui agradable.”
“Á, claro que si; mas teneis de cuncordar que ye mui feia. La própia Senhora Lucas diç esso muita beç, i ambeija me la belheza de Jane. Nun gusto de agabar las mies filhas, mas para falar la berdade, Jane —nun ye todos ls dies que se béien rapazas cumo eilha. Esso ye l que todo mundo diç. You nun cunfio na mie própia amparcialidade. Quando eilha tenie solo quinze anhos, houbo un tiu an ca de miu armano Gardiner na cidade que s’amboubou de tal maneira por eilha que mie cunhada chegou se a cumbencir de que el se iba a çclarar antes de mos irmos ambora. Mas, assi i todo, nun l fizo. Talbeç la tenga achado nuoba de mais. Assi i todo, inda le screbiu uns bersos, i até que éran bien guapos.”
“I assi s’acabou l amor del,” dixo Elizabeth ampaciente. “Houbo mais de quatro, cuido you, que fúrun pul mesmo camino. Gustaba de saber quien haberá çcubierto l’eificácia de la poesie para spantar l amor!”
“You fui ansinado a tratar la poesie cumo quemido de l amor,” dixo Darcy.
“Dun amor puro, fuorte i saludable, ye possible. Todo sirbe de quemido al que yá reinou. Mas an se tratando dũa anclinaçon delgeira i passageira, stou cumbencida que un bun soneto la barre dũa beç.”
A Darcy solo le dou la risa; i l silenço que se seguiu fizo Elizabeth tembrar cula eideia de que la mai se sponira outra beç a falar. Eilha si querie falar, mas nun sabie quei dezir; i apuis un cúrtio silenço la Senhora Bennet ampeçou le a agradecer outra beç al Senhor Bingley la sue bundade cun Jane, pedindo le tamien çculpa por algue moléstia cun Lizzy. L Senhor Bingley fui dũa grande delicadeza na repuosta, i oubrigou l’armana mais nuoba a ser tamien delicada, i a dezir le l que l’oucajion eisigie. Eilha cumpriu la sue parte anque sien star mui cumbencida, mas la Senhora Bennet staba sastifeita, i un cachico apuis pediu la carruaije. Apuis deste sinal, ũa de las filhas mais nuobas adelantrou se. Las dues rapazas habien passado to l tiempo de la besita a dezíren segredicos ũa a l’outra, i l resultado desso fui que la mais nuoba tenie de le lhembrar al Senhor Bingley que quando bieno al campo pula primeira beç habie pormetido de dar un baile an Netherfield.
Lydia era fuorte, ũa rapaza crecida de quinze anhos, tenie ũa buona figura i l un carátele mui alegre; faborita de sue mai, que pul sou amor la habie apersentado a la sociadade zde ũa mui tienra eidade. Eilha tenie derrepentes, i daba se muita amportança, l que se streformara an cunfiança neilha mesma cun las atençones que recebie de ls oufeciales, grácias a las buonas cenas de l tiu i als sous modos simples. Antoce, era eilha la mais al modo pa le falar al Senhor Bingley a respeito de l baile, i nun derrepente le lhembrou la promessa del; acrecentando, que serie la cousa mais bergonhosa de l mundo se el nun la cumprisse. La repuosta del a este ataque assi derrepente era ũa delícia pa ls oubidos de la mai deilhas.
“Stou purfeitamente purparado, asseguro bos, para cumprir la mie pormessa; i quando buossa armana stubir sana, pido bos l fabor de andicar l próprio die de l baile. Mas nun querereis fazer l baile anquanto eilha stá mala.”
Lydia amostrou se sastifeita. “Á! claro—será bien melhor asperar que Jane steia buona, i por essa altura ye mais cierto que l capitan Carter yá steia an Meryton outra beç. I quando bós tubirdes dado l buosso baile,” acrescentou eilha, “bou a apertar cun eilhes para que déian un tamien. Dezirei le al coronel Forster que ye ũa bergonha se el nun l dir.”
La Senhora Bennet i las filhas alhá se fúrun ambora, i Elizabeth bolbiu lhougo para an pie de Jane, deixando l cumportamiento deilha i de la família als comentairos de las dues ties i de l Senhor Darcy; este último, assi i todo, nun stubo d’acuordo cun la cinçura a Elizabeth, anque la Menina Bingley fura mui aguda a fazer caçuada a respeito de uolhos guapos.”

terça-feira, 19 de junho de 2012

Proua i Percunceito - capítalo VIII



A las cinco de la tarde las dues ties fúrun se a bestir, i a las seis i meia mandórun chamar a Elizabeth para cenar. A las preguntas que eilhas le fazírun a respeito deilha, i antre las quales tubo l gusto de çtinguir l special antresse de l Senhor Bingley, nun le pudo dar ũa repuosta mui faborable. Jane nun staba nada melhor. Las armanas, anquanto oubien esso, repetírun ũas três ou quatro bezes cumo eilhas stában tristes, cumo era hourrible tener un resfriado assi tan malo, i cumo eilhas mesmas nun gustában nada de quedar malas; i apuis nun tornórun a amentar ne l assunto: i l’andefréncia deilhas an relaçon a Jane quando nun stában mesmo delantre deilha trouxo le a Elizabeth to la sue antiga mala gana an relaçon a eilhas.
L armano deilhas, de berdade, era la sola pessona de l grupo que eilha inda era capaç de mirar cun buns modos. L cuidado del por Jane saltaba a la bista, i las atençones del an relaçon a eilha éran mui agradables, i fazírun la sentir que nun staba a mais cumo eilha acraditaba que era tenida puls outros. Parecie que solo el se daba de cuonta de que eilha staba eilhi. La Menina Bingley staba mui acupada pul Senhor Darcy, i l’armana deilha pouco menos que esso; i quanto al Senhor Hurst, an pie de quien Elizabeth staba sentada, el era un home dado a la malandra, que solo bibie para quemer, buer, i jogar a las cartas; que, quando el çcubriu que eilha mais querie un quemido hounesto do que un guisado, nada mais tubo pa le dezir.
Acabada la cena, eilha fui dreita para an pie de Jane, i la Menina Bingley ampeçou a craticá la assi que eilha saliu de la sala. Que las maneiras deilha éran mui rudas, ũa mistura de proua i de you acá sou you; que eilha nun tenie cumbersa, nien stilo, nien belheza. La Senhora Hurst pensaba l mesmo, i acrescentou:
“Falando bien i debrebe, eilha nun ten nada que la requemende, a nun ser que ye buona andadeira. An dies de mie bida se me ha de squecer l’ampostura deilha esta manhana. Eilha quaije parecie a modo boubica.”
“Parecie mesmo, tenes rezon, Louisa. You tube muita deficuldade an me aguantar. Que çparate haber benido naqueilha ampostura! Que necidade tenie de se botar a stremundiar pul termo afuora, porque l’armana agarrou un resfriado? L pelo deilha, todo çpendado, todo arrebulhiçado.”
“Ye berdade, i las einaugas; spero que tengas bido las einaugas deilha, cun lhama até l’altura de seis polgadas, stou cierta desso; i cumo ponie l bestido pa las scunder, mas sien ser capaç.”
“L tou retrato até puode star bien cierto, Louisa,” dixo Bingley; “mas nun me dei de cuonta de nada desso. Achei la Menina Elizabeth Bennet mesmo mui encantadora quando eilha mos apareciu na salica esta manhana. Las einaugas anlhodadas fui cousa de que nien me dei de cuonta.”
“Bós arreparestes nesso, Senhor Darcy, tengo la certeza” dixo la Menina Bingley; “i stou an cuidar que bós nun íbades a gustar de ber la buossa armana a fazer ũas áfricas daqueilhas.”
“Claro que nó.”
“Andar trés milhas, ou quatro milhas, ou cinco milhas, ou alhá quanto ye, cun lhama puls tornozielhos, i eilha sola, cumpletamente solica! Quei quererie eilha cun esso? A mi parece me que esso amostra a modo ũa andependéncia çpreziible i amprouada, ũa grande andefréncia porbinciana pulas buonas maneiras.”
“Esso amostra un bien querer pula armana que ye de dar lhoubores,” dixo Bingley.
“Cuido, Senhor Darcy,” dixo la Menina Bingley mui baixico, “que esta abintura bos tenga afrouxado l’admiraçon puls guapos uolhos deilha.”
“De maneira nahue,” cuntestou el; “até stában mais relhuzientes por bias de l sfuorço.” Un pequeinho silenço seguiu se a esta fala, i la Senhora Hurst bolbiu outra beç:
“You tengo ũa mui grande cunsidraçon pula Menina Jane Bennet, eilha ye mesmo ũa rapaza doce, i deseio de todo l miu coraçon que tubira muita suorte. Mas cun un pai i ũa mai daqueilhes, i cun tan fraca parentena, tengo miedo de que eilha nun seia capaç.”
“Cuido que te oubi dezir que l tiu deilhas ye delgado an Meryton.”
“Ye berdade; i ténen outro, que mora nun sítio acerca de Cheapside.”
“Esso ye fantástico,” acrescentou l’armana, i dambas a dues se botórun a risadas.
“Inda que eilhas tubíran tius que chegáran para anchir a Cheapside todo,” gritou Bingley, “esso nun las iba a fazer menos ancantadoras.”
“Mas esso há de le abaixar muito las probablidades de se casáren cun algun home de buona posiçon ne l mundo,” retrucou Darcy.
Bingley nun le respundiu a esta fala; mas las armanas del cuncordórun, i fazírun caçuada por algun tiempo culas relaciones bulgares de la querida amiga del.
Assi i todo, cun ũa renobada bundade, eilhas bolbírun al quarto deilha, i sentórun se a falar até que las fúrun a chamar pa l café. Eilha staba inda mui mal, i Elizabeth nun la quijo deixar por un cachicho, até la nuite yá tarde, quando tubo l assossego de la ber a drumir, i quando le pareciu que habie de ir abaixo, mais por oubrigaçon do que por gusto. Quando antrou an sala achou todo l grupo a jogar al loo, i lhougo la cumbidórun a ajuntar se a eilhes; mas cun miedo de que stubíran a jogar a mui caro eilha nun quijo, i çculpando se cula armana, dixo que se iba a antretener ne l pouco tiempo an que podie star abaixo, cun un lhibro. L Senhor Hurst mirou para eilha cun assombro.
“Mais quereis ler do que las cartas?” dixo el; “Esso ye mui stranho.”
“La menina Elizabeth Bennet,” dixo la Menina Bingley, “çprézia las cartas. Eilha ye ũa grande lheitora, i nun ten gusto por mais nada.”
“Nun sou mercedora desse lhoubor nien dessa cinçura,” dixo Elizabeth; “nun sou ũa grande lheitora, i tengo gusto an muitas cousas.”
“A tratar de buossa armana, esso stou you cierto que teneis gusto,” dixo Bingley; “i spero que mui debrebe l téngades acrecentado por la berdes sana de todo.”
Elizabeth agradeciu le de l coraçon, i apuis fui a caras a la mesa que tenie alguns lhibros anriba. El lhougo se oufreciu pa le ir a buscar outros —todos ls que la sue bibloteca tubira.
“I bien you gustarie que la coleçon fura mais grande para buosso gusto i miu própio prestijo; mas sou un home dado a la malandra, i anque nun tenga muito, tengo mais do que algun die hei de ler.”
Elizabeth assegurou le que s’amanhaba mui bien cun ls que habie na sala.
“You stou spantada,” dixo la Menina Bingley, “que miu pai tenga deixado ũa tan pequeinha coleçon de lhibros. Que guapa bibloteca bós teneis an Pemberley, Senhor Darcy!”
“Nun podie deixar de ser buona,” dixo el, “ye trabalho de muitas giraçones.”
“I inda porriba bós teneis la acrecentado muito, puis stais siempre a mercar lhibros.”
“Nun sou capaç d’antender que se çcuide ũa bibloteca de família an tiempos cumo estes.”
“Çcuidar! Stou cierta de que bós nun çcuidais nada que puoda tornar mais guapo esse nobre sítio. Charles, quando fazires la tue casa, gustaba que fura al menos la metade guapa de Pomberley.”
“Ouxalá seia possible.”
“Mas you acunselharie te a fazer la tue compra naqueilhas redondas, i a agarrar a Pemberley a modo un modelo. Nun hai un cundado mais guapo an Anglaterra do que l Derbyshire.”
“De coraçon l fazerie; you até cumpraba la própia Pemberley se Darcy la bendira.”
“Stou a falar de possiblidades, Charles.”
“Palabra de honra, Caroline, you mais querie tener a Pemberley por compra do que por eimitaçon.”
Elizabeth staba cun atento a mais al que se staba a passar, para que fura capaç de le dar algue atencion al lhibro; i ponendo lo lhougo de lhado, achegou se a la mesa de las cartas, i puso se antre l Senhor Bingley i l’armana mais bielha del, para ouserbar l jogo.
“La Menina Darcy creciu muito zde la primabera?” preguntou la Menina Bingley; “será que yá stá tan alta cumo you?”
“Cuido que si. Andará agora pula altura de la Menina Elizabeth Bennet, ou talbeç mais alta.”
“Que gana tengo de la tornar a ber! Nunca achei a naide que me gustasse tanto! Que postura, que maneiras! I tan spabilada pa l’eidade deilha! Toca l piano dun modo mui special.”
“Quedo spantado,” dixo Bingley, “cumo las rapazas son capazes de tener pacéncia para se tornáren tan purfeitas cumo todas eilhas lo son.”
“Todas las rapazas purfeitas! Miu caro Charles, quei quieres tu dezir?”
“Si, todas eilhas, cuido you. Todas píntan mesas, pónen forro an apartadores, i técen bolsicas. Nun conheço nanhue que nun faga todo esso, i nun se me lhembra de haber oubido falar pula purmeira beç dũa rapaza, sien que anformáran de que era purfeita.”
“La tue lista de las cousas que cáben nessa purfeiçon,” dixo Darcy, “ten muito de berdade. La palabra ye aplicada a mais dũa mulhier que nun faç mais nada para alhá de fazer bolsos ou forrar un biombo. Mas stou mui loinje de cuncordar cuntigo na abaluaçon que fais de las mulheres an giral. Que seia de l miu coincimiento, nun me puodo agabar de coincer mais de meia dúzia que séian mesmo purfeitas.”
“Nien you, tengo la certeza,” dixo la Menina Bingley.
“Antoce,” dixo Elizabeth, “sodes mui eisigente quanto a la buossa eideia dũa mulhier purfeita.”
“Si, sou mui eisigente nesso.”
“Á, mas teneis rezon!” sclamou la sue fiél colaboradora, “nanhue poderá ser tenida cumo purfeita se nun arrepassar an muito l que se questuma achar por ende. Ũa mulhier ten de tener un coincimiento mui fondo de música, canto, zeinho, beilar i lhénguas modernas, para respeitar la palabra; i para alhá de todo esso, ten de tener qualquiera cousa ne l sou aire i na maneira de andar, ne l ton de la boç, ne l trato i modo de falar, puis se assi nun fur solo quedará a meias.”
“Todo esso eilha há de tener,” acrescentou Darcy, “i a todo esso eilha inda há de ajuntar algo mais amportante, l zambolbimiento de la sue anteligença cun lhargas lheituras.”
“Nun stou nada admirada de que solo conhéçades seis mulhieres purfeitas. L que me spantarie era que coincírades algue.”
“Sodes assi tan dura cul buosso própio sexo a puntos de dubidar de que todo esso seia possible?”
“You nunca bi ũa mulhier assi. Nunca bi tanta capacidade, i gusto, i aplicaçon, i eilegança juntos, cumo bós ls çcrebis.”
La Senhora Hurst i la Menina Bingley portestórun contra l’anjustícia que iba na dúbeda deilha, i dambas a dues çclarórun que coincien muitas mulhieres que éran al cunsante de la çcriçon, quando l Senhor Hurst las chamou a la orde, cun muitas queixas por nun stáren cun atento al que tenien delantre. Cumo la cumbersa chegara desse modo al fin, Elizabeth lhougo a seguir saliu de la sala.
“Elizabeth Bennet,” dixo la menina Bingley, assi que la puorta se cerrou, “ye ũa daqueilhas rapazas que stá siempre a querer dar nas bistas de l outro sexo zacraditando l deilhas; i cun muitos homes, you dezirie, esso dá resultado. Mas, ne l miu modo de ber, ye un truco çpreziible, ũa manha mui mala.”
“Sien dúbeda,” dixo l Senhor Darcy, a quien esta ouserbaçon era percipalmente deregida, “hai muita baixeza an to las manhas que las mulhieres s’assujéitan a ousar para agradar. Todo l que tenga algo a ber cun stúcia ye çpreziible.”
La Menina Bingley nun staba sastifeita de todo cun esta repuosta para cuntinar cul assunto.
Elizabeth ajuntou se outra beç a eilhes solo pa le dezir que l’armana staba pior, i que eilha nun la iba a poder deixar. Bingley resolbiu que l Sr. Jones tenie que ser chamado d’ourgença; anquanto las armanas del, cumbencidas de que la medecina ne l campo nun serbie para anda, requemendórun que se mandara alguien a la capital pa que traíra un de ls melhores doutores. Eilha nien quijo oubir falar nesso; mas nun staba contra que se fazira cunsante la perpuosta de l armano deilhas; i quedou treminado que l Senhor Jones serie mandado chamar a la purmanhana cedo, s’acauso la Menina Bennet nun apersentara buonas melhoras. Bingley quedou mui preacupado; i las armaans del stában mui aflegidas. Assi i todo, mais tarde cunselórun se a cantar ũas modas a dues apuis la cena, anquanto el nun fui capaç de achar melhor alíbio pa las preacupaçones do que dar le ordes a la ama de casa para que se le dira toda l’atencion a la tie malica i a l’armana deilha.

sexta-feira, 1 de junho de 2012

A Jornada do Assassino

Título: A jornada do Assassino
O regresso do Assassino Vol.4
Autor: Robin Hobb
Tradução: Jorge Candeias
Edição: Saída de Emergência
Nº de páginas: 432
ISBN: 9789896374242


"Os poderes do Assassino tornaram-no uma lenda. Mas quando ensinar o herdeiro a usá-los, ficará o reino mais seguro ou irremediavelmente perdido?

Depois do desafio lançado ao Príncipe Respeitador pela narcheska das Ilhas Externas, só lhe resta embarcar para o país de Eliânia em busca do dragão de Aslejval que tanto pode existir como não passar de uma lenda antiga. Fitz, o mais famoso e temido assassino do reino, irá com ele. Mas a partida do herdeiro ao trono dos Seis Ducados para uma atribulada viagem marítima até uma terra de antepassados e inimigos não é algo que se faça de ânimo leve. Que desafios irão ter de enfrentar os nossos heróis? As magias que ambos manejam imperfeitamente, serão uma ajuda ou um empecilho? E o que acontecerá aos Seis Ducados se o herdeiro desaparecer para sempre nessa terra misteriosa e distante? "

 
Com a sua escrita fluída e cuidada, Robin Hobb leva-nos mais uma vez aos Seis Ducados. A primavera chega e aproxima-se cada vez mais a partida de Respeitador para as Ilhas Externas onde terá a missão de decapitar o lendário dragão que habita naquelas paisagens geladas.
Os primeiros capítulos são passados, precisamente, com os preparativos para a viagem. Claro que algo que parecia relativamente simples se pode tornar complicado de várias formas e Fitz acaba por ver as suas lealdades e amizades postas em causa além de ver esvair-se-lhe o (pouco) entusiasmo inicial com a demanda. Quando a viagem tem finalmente inicio o desconforto e os problemas estão longe de se resolver...
Claro que a viagem e a demanda em busca de um dragão vivo são a imagem mais visível e marcada nesta nova pintura dos Seis Ducados mas, em minha opinião, não são a parte mais interessante desta trama. Os problemas pessoais de Fitz complicam-se e a existência de alguns aspectos escondidos do seu passado vai ter que ser revelada. Por outro lado, a Manha e o Talento são aspectos que vão tomando maior importância à medida que as ligações entre os possuidores destes dons os começam a explorar e a usar em seu proveito. Além destes elementos, temos um grande mistério para resolver - e eu não lhe vislumbrei grandes soluções - todos eles relativos à narcheska e à sua família, bem como à inusitada exigência por esta feita. Estou realmente curiosa para saber o que está por detrás desta "vontade" de matar o dragão e que relação tem esse pedido com os Navios Vermelhos e os Forjados.
A nova face do Bobo e a sua capacidade de metamorfose mesmo quando parece já pouca esperança haver, é outro dos aspectos marcantes do livro. O Profeta Branco julga-se cada vez mais próximo do final da sua missão e a sua relação como seu Catalisador e com os demais personagens sofre uma nova (e interessante) reviravolta.
Os personagens, os nossos conhecidos de sempre e os novos, e as relações que se estabelecem entre si continuam a ser os pontos altos da trama.

Um aspecto não muito positivo foi a sensação de que, por vezes, a autora estava a "encher chouriços". Sendo narrada na primeira pessoa por Fitz, o ritmo da estória reflecte o crescimento e desenvolvimento do personagem, o seu transformar num homem mais maduro e ponderado que deixou para trás os devaneios e agitação da juventude. Assim sendo e como já havia constatado anteriormente, o ritmo da narrativa desta saga que tem como pano de fundo os Seis Ducados, é algo mais calmo que o da saga anterior - coisa que considero uma boa e totalmente justificada opção da autora. Contudo, neste volume achei que havia momentos que se arrastavam demasiado e sem que o leitor compreendesse muito bem porquê. Claro que, correspondendo este livro apenas à primeira parte do seu original, no próximo volume podemos conseguir compreender o arrastar de algumas situações mas, por agora...
Apesar do ritmo mais calmo e ponderado com que Fitz nos narra os acontecimentos marcar a narrativa, nos capítulos finais a tensão adensa-se e o ritmo aumenta o que me faz prever um próximo volume com mais acção e no qual as coisas se poderão vir a desenrolar mais rapidamente.

Como seria de esperar, terminamos o livro num ponto chave que nos deixa a querer mais. A curiosidade está nos píncaros.