quinta-feira, 17 de janeiro de 2013

Proua i Percunceito - capítalo XVI




Cumo nada houbo acontra l treminado pulas moças cula tie deilhas, i todos ls reparos de l Senhor Collins an nun deixar l Senhor i la Senhora Bennet por ũa sola nuite al lhargo de la bejita fúrun fastados de modo firme, a la hora marcada la carruaije lhebou lo a el i a las sues cinco primas a Meryton; i las rapazas tubírun l gusto de oubir, mal apenas antrórun na sala, que l Senhor Wickham aceitara l cumbite de l tiu, i yá staba an casa.

Apuis haber sido dada esta anformaçon i todos se habéren sentado, l Senhor Collins aporbeitou l’oucajion para mirar alredror del i admirar, amostrando se de tal maneira admirado cula grandura i la mobilha de l apartamiento, que dixo que quaije le parecie que staba na salica de zayuno ne l berano, an Rosings; al ampeço, esta acumparança nun le çpertou grande antusiasmo; mas quando la Senhora Philips fui por el sclarecida de l que era Rosings i quien era la sue duonha—quando oubiu la çcriçon de solo ũa de las salas de bejita de Lady Catherine, i soubo que solo l chupon custara uitecientas lhibras, eilha sentiu la fuorça daquel agabon, i ende nien l’acumparança cun l quarto de la gobernanta la haberie oufendido.

Na çcriçon de toda la grandeza de Lady Catherine i de la mansion deilha, cun algues falas pul meio a lhoubar la hounesta casica del i de ls melhoramientos que staba a recebir, passou l tiempo de modo mui agradable, até que que ls outros cabalheiros se le ajuntórun; i na Senhora Philips el ancuntrou ũa oubinte cun atento, an que l’oupenion a respeito del crecie al modo que lo oubie, i an que yá staba a quedar cuntenta cul modo cumo le iba a cuntar todo esso a las bezinas, mal apenas podisse. Quanto a las rapazas, que nun podien oubir l primo, i nada tenien que fazer a nun ser desear un strumiento para tocar, i mirar pa las sues própias eimitaçones de figuricas an borcelana de la china, puostas na cornije de l lhume, aqueilha spera staba le a parecer mui lharga. Assi i todo, al fin acabou se. Ls cabalheiros achegórun se, i quando l Senhor Wickham antrou na sala, Elizabeth sentiu que nien antes se habie frimado bien nel, nien pensando nel até ende, cun l’admiraçon bastante. Ls oufeciales de l—çtacamento formában an giral un grupo cun muito prestijo, de maneiras çtintas, i ls melhores deilhes staba ne l persente grupo; mas antre todos se çtinguie l Senhor Wickham pula sue galhardie, calantriç i airoso andar, tanto quanto eilhes stában porriba l rechunchudo tiu Philips, de oupor abinado, que ls lhebaba pa la sala.

L Senhor Wickham fui l home afertunado para quien quaije todos ls uolhos femeninos se bolbírun, i Elizabeth fui la mulhier afertunada an pie de quien el al fin se bieno a sentar; i l modo agradable cumo el lhougo ampeçou la cumbersa, anque solo dezira que la nuite staba molhada i que talbeç chobisse muito, fizo la pensar cumo l assunto mais bulgar i gasto se podie tornar mui antressante, grácias a l’albelidade de quien fala.

Cun cuncorrientes tan fuortes a querer las atençones de las damas cumo l senhor Wickham i ls oufeciales, l Senhor Collins parecie reduzido a la sue pequenheç; pa las rapazas el nun repersentaba nada; mas ũa beç ou outra achaba na Senhora Philips ũa oubinte amable, i era grácias a l’atencion deilha mais serbido de café i bolhos. Quando fúrun puostas las mesas de jogo, el biu ende ũa ouportenidade de le pagar las atenciones, sentando se cun eilha para jogar l whist.

Agora sei mui pouco deste jogo,” dixo el, “mas gustarie de lo apurfeiçar, por bias de la mie situacion de bida—” La Senhora Philips staba mui cuntenta pula cuncordáncia del, mas nun pudo antender las rezones del.

L Senhor Wickham nun jogaba al whist, i fui recebido cun muita alegrie na outra mesa antre Elisabeth i Lydia. Al ampeço parecie haber l peligro de Lydia lo agarrar eilha sola, puis eilha falaba cumo un tarabielho; mas cumo tamien era ũa amante de l jogo de la loterie, mui debrebe se deixou ambolber pul jogo, cun gana de fazer las sues apostas i botar ls sous palpites, pa le dedicar algue atencion a alguien an special. Tenendo an cuonta l que se eisige nun jogo destes, l Senhor Wickham tenie campo para falar cun Elizabeth, i eilha staba ancantada de lo oubir, anque nun tubira sperança de que le cuntássen l que mais deseaba oubir—la cuonta de las relaçones antre el i l Senhor Darcy. Nien sequiera s’astrebiu a amentar nesse cabalheiro. La curjidade deilha, assi i todo, fui sastifeita sien cuntar. L próprio Senhor Wickam ampeçou cul assunto. Quijo saber a que lunjura staba Netherfield de Meryton; i, apuis la repuosta deilha, preguntou le meio a miedo zde quando l Senhor Darcy staba eilhi.

 “Arrimado a un més,” dixo Elizabeth; i ende, cula gana de nun deixar acabar l tema, acrescentou, “El ye l duonho de mui grandes propiadades ne l Derbyshire, cuido you.”

Si,” respundiu le l Senhor Wickham, “la fazienda del ye de l que hai de melhor. Dá un rendimento lhimpo por anho de dieç mil lhibras. Nun podiedes haber achado pessona an melhores cundiçones do que you para bos anformar subre l assunto, puis stube mui lhigado a la familha del zde la mie nineç.”

Elizabeth nun fui capaç de scunder la surpresa.

Podeis star mui surpresa, Menina Bennet, cun esto que digo, apuis de haber bido, cumo probablemente bistes, l modo friu cumo se dou l nuosso ancuontro de onte. Teneis un coincimiento fuorte de l Senhor Darcy?”

Mais do que gustarie que fusse”, dixo Elizabeth de modo sentido. “Passei quatro dies na mesma casa cun el, i tengo lo cumo ũa pessona bastante zagradable.”

“Nun tengo l dreito de bos dar la mie oupenion,” dixo Wickham, “a respeito de el ser zagradable ou outra cousa. Nun sou l mais andicado para esso. You coinci lo tiempo de mais i bien de mais para ser un juiç justo. Para mi ye ampossible ser amparcial. Mas cuido que la buossa oupenion subre el an giral iba a spantar— i talbeç nun la débades apersentar de modo tan fuorte an qualquiera outro lhugar. Eiqui stais na buossa familha.”

“Palabra de honra, nun digo eiqui mais do dezirie an qualquiera outra casa de la bezinança, a nun ser an Netherfield. Tamien nun gústan nada del an Hertfordshire. Todo mundo stá zgustoso cula proua del. An parte nanhue oubireis quien fale melhor del.

Nun puodo fazer de cuonta que tengo pena,” dixo Wickham, apuis un ratico calhado, “por el ou outro qualquiera nun séren mais stimados do que eilhes rialmente merécen; mas cun el cuido bien que esso nun se passa muita beç. L mundo stá ciego pula fertuna i l’amportança del, ou assustado cun ls modos superiores i amponientes del, i bei lo solo como el quier que l béian.”

Puis you, anque tenga un fraco coincimiento del, cunsidro lo un home de malos fígados.” Wickham solo acenhou cula cabeça.

Pregunto me,” dixo el, na ouportenidade que tubo a seguir para falar, “se el pensa inda tardar muito por este cundado.”

Nun fago eideia; mas nada oubi a respeito de la salida del quando stube an Netherfield. Spero que ls buossos planos quanto al çtacamiento nun séian perjudicados pula mantenéncia del na bezinança.”

Á! nó— nun hei de ser you que me bou a ir ambora por bias de l Senhor Darcy. Se el nun me quejir ancarar, que se baia. Las nuossas relaçones nun son d’amisade, i custa me siempre un cachico ancuntrá lo, mas nun tengo ũa rezon special para nun lo querer ber que nun la puoda dezir delantre l mundo anteiro, l star ressentido por ũa anjustícia mui grande i ũa tristeza fonda por el ser cumo ye. L pai del, Menina Bennet, l redadeiro senhor Darcy, fui un de ls melhores homes que yá houbo, i l mais berdadeiro amigo que yá tube; i nunca sou capaç de star na cumpanha deste Senhor Darcy sien que se me parta l’alma cun miles de buonas lhembráncias. L cumportamiento del an relaçon a mi fui scandeloso; mas, acá bien andrento, acradito poder perdonar le todo, menos l el haber cuntreriado las speranças i zgraciado la mimória de l pai del.”

Elizabeth achaba que l antresse de l assunto crecie, i oubie cun todo l sou coraçon; mas la delicadeza del nun la deixaba cuntinar a fazer preguntas.

L Senhor Wickam ampeçou a falar de assuntos mais girales, Meryton, la bezinança, la sociadade, amostrando se mui sastifeito cun todo l que até ende bira, i falando de las redadeiras cousas cun ũa gentil, mas bien çclarada galanterie.

Fui la sperança de relaçones sociales custantes i cun giente de la buona sociadade,” acrecentou el, “la percipal rezon de la mie benida pa la guarniçon de l cundado. You soube que eilha era mui respeitable, cun ambiente agradable, i l miu amigo Denny atentou me inda mais cun la çcriçon de ls sous atuales aposentos i de las simpáticas atençones i coincimientos eicelentes que Meryton le traíra. La bida social, cunfesso bos, faç me muita falta. Tornei me un home zeiludido, i l miu stado de sprito nun aguanta la soledade. Perciso muito de m’acupar i de cumbibir socialmente. Ũa bida melitar nun era l que you me çtinaba, mas ls causos de la bida lhebórun me a scolhé la. L’eigreija habie de haber sido l miu oufício—you fui eiducado pa l’eigreija, i habie de star agora na puosse dun balioso reitorado, nun fura la mala gana de l cabalheiro de quien há cachico stábamos a falar.”

Pula cierta!”

Si—l redadeiro Senhor Darcy habie me feito teçtamiento de la paróquia mais rica que el tenie na sue porteçon. Para alhá de ser miu padrino, tenie me an grande stima. Nunca serei capaç de le fazer justiça a la bundade del. La gana del era deixar me ũa bida zafogada, i cuidaba que lo habie feito; mas quando la praça quedou de bago, dórun se la a outro.

Miu Dius!” dixo Elizabeth, “mas cumo fui esso possible? Cumo fui possible nun respeitáren l teçtamiento? I porque rezon bós nun fustes pa la justícia?”

La anformalidade de ls termos de l lhegado tirou me qualquiera sprança que podisse benir de un porcesso lhegal. Un home de honra nunca iba a dubidar de l’antençon que alhá staba, mas l Senhor Darcy scolhiu dubidar— ou cunsidrar l testo solo cumo ũa recomendaçon cundicional i sustentar que you perdira l dreito a eilha por strabagança, amprudença—an resume todo ou nada. La berdade ye que la praça quedou de bago bai para dous anhos, mesmo na altura an que quedei cula eidade a la própia, i que eilha le fui antregue a outro home; i nun ye menos berdade, que you nun me puodo acusar de haber feito algo para merecer perdé la. Tengo un feitiu cun derrepentes, dou le a lhéngua, i talbeç, a las bezes, haia dado la mie oupenion a respeito del, i a el própio, un cachico lhibre de mais. Nun se me lhembra de nada pior. Mas la berdade ye que nós somos mui defrentes culidades de homes, i que el me ten rábia.”

Mas esso ye bergonhoso! El merece ser zacraditado an público.”

Nũa altura ou outra ha de chegar l tiempo— mas nun ha de ser por mi. Anquanto nun seia capaç de squecer l pai del, nun bou a poder zafiá lo ou a zmascará lo.”

Elizabeth felcitou lo por esses sous entimientos, i pareciu le mais guapo do que nunca al oubi lo dezi los.

Mas quales,” bolbiu eilha, apuis un ratico calhada, “ poderan haber sido las rezones del? L que lo haberá lhebado a ser assi tan crudo cun bós?”

Ũa mui grande mala gana an relaçon a mi — ũa mala gana que solo puodo cunsidrar nũa cierta medida cumo ciúme. Tubira l redadeiro Senhor Darcy gustado menos de mi, l filho del aguantarie me melhor; mas cuido que l muito afeto que l pai del me tenir siempre lo anrezinou zde mui cedo. El nun era home para aguantar la ribalidade que habie antre nós—aqueilha spece de perferéncia que el muita beç me daba.

Nunca pensei que l Senhor Darcy fusse tan malo assi —anque nunca tubira gustado del. Nunca l cunsidrei capaç dessas cousas tan terribles. Tenie lo na cuonta de quien çprézia l próssimo an giral, mas nunca cuidei que fura capaç de abaixar a ũa bingança tan reles, a ũa anjustícia dessas, a ũa tal zoumanidade cumo essa!

Apuis de pensar uns minutos, eilha cuntinou, “Lembra se me de lo haber oubido un die, an Netherfield, a agabar se de cumo éran amplacables las rábias del, de tener un carátele que mui deficelmente perdona. L modo de ser del debe de ser spantoso.

Nun quiero acraditar an mi neste assunto,” dixo Wickham; “Ye mui defícele para mi ser justo cun el.”

Elizabeth afundiu se outra beç ne l pensamiento, i apuis un ratico, dixo:

Tratar dessa maneira l afelhado, l amigo, l mais querido de l pai del!” Eilha podie haber acrecentado: «Inda porriba un moço cumo bós, an que la figura diç bien cumo ye amable»—mas cuntentou se cun: “i inda porriba, quien talbeç haia sidol cumpanheiro de jolda zde la nineç, dambos a dous ounidos, cumo cuido que dezistes, por lhaços mui fuortes!”

Nós nacimos na mesma paróquia, andrento la mesma quinta; passemos juntos l mais de la nuossa mocidade; bibiemos na mesma casa, jogábamos ls mesmos jogos, recebiemos l mesmo cuidado paternal. Miu pai ampeçou la bida ne l oufício an que l buosso tiu, l Senhor Philips, tanto prestijo alcançou—mas deixou todo para quedar al serbício de l redadeiro Senhor Darcy, ampregando todo l tiempo del a l’admenistraçon de la propiadade de Pemberley. El era muitíssemo stimado pul Senhor Darcy, l mais íntímo, amigo cunfidente. L Senhor Darcy amenudadas bezes le dou a antender todo l recoincimiento del puls buns serbícios de miu pai, i quando, mesmo antes de miu pai se morrer, l Senhor Darcy le pormetiu de lhibre buntade mirar por mi, stou cumbencido de que el lo fizo tanto por se sentir an díbeda cun miu pai, cumo pul carino que tenie por mi.

Que stranho!” dixo Elizabeth. “Ye zpreziible! Admira me que la mala proua deste Senhor Darcy nun lo deixou ser justo cun bós! A la falta de melhor rezon, que toda la sue proua nun lo lhebasse a la zounestidade—puis cuido que de zounestidade se trata.”

Ye curioso,” dixo Wickam, “puis de la proua parécen benir l mais de ls feitos del; i la proua ten sido muita beç l melhor amigo del. Ten lo achegado mais a la bertude que qualquiera outro sentimento. Mas nós somos ancumpatibles, i ne l cumportamiento del an relaçon a mi houbo ampulsos mais fuortes que la própia proua.”

Poderá ũa proua tan hourrible cumo la del lhebá lo algue beç a fazer algun bien?

Si. Muita beç lo ten lhebado a ser lhibaral i dariego, a querer dar l dinheiro del, a amostrar houspitalidade, a amprestá le dinheiro als rendeiros del, i a ajudar ls probes. La proua de familha, i la proua de filho—puis el ten muita proua ne l que era l pai del—ten feito esto. Nun parecer algue beç a zmerecer de la familha, degenerar de las culidades populares, ou perder l’anfluença de la Casa de Pemberley, essa ye rezon mui fuorte. El ten tamien ũa proua de armano, que, a la par de algun carino d’armandade, lo torna nun mui carinhoso i guardian de l’armana del, i muita beç tenereis la ouportenidade de l ber apuntado cumo l mais atencioso i l melhor de ls armanos.

Que classe de rapaza ye la Menina Darcy?

El abanou la cabeça. “Gustaba de dezir que ye amable. Deixa me peneroso dezir mal de un Darcy. Mas eilha ye aparecida por demais al armano—mui, mui chena deilha mesma. De nina, era carinosa i meiga, i mui amable cumigo; i dediquei le horas i horas al adbertimiento deilha. Mas agora nada tengo a ber cun eilha. Eilha ye ũa rapaza mui guapa, cun arrimado a quinze ou zasseis anhos,  i, cuido you, mui bien eiducada. Zde la muorte de l pai, la casa deilha ten sido Londres, adonde ũa tie bibe cun eilha, i trata de l’eiducaçon deilha."

Apuis de bários cachos calhados i de atentáren por bárias bezes falar de outros assuntos, Elizabeth nun parou anquanto nun bolbiu al purmeiro, i dixo:

You quedo pasmada pula antemidade del cun l Senhor Bingley! Cumo puode l Senhor Bingley, que ye la buona çposiçon an pessona, i ye, acradito mesmo, berdadeiramente amable, mantener relaçones d’amisade cun un tal home? Cumo ye possible batéren un cul outro? Coinceis al Senhor Bingley?”

Nó, nun lo conheço.

Ye un home encantador, amable, de carátele buono. Pula cierta nun sabe quien ye l Senhor Darcy.”

Talbeç nó; mas l Senhor Darcy sabe agradar quando quier. Nien percisa de fazer sfuorço. Puode ser buona cumpanha para ũa cumbersa agradable se acha que bal la pena. Antre las pessonas de la posiçon del ye mui defrente do que parece cun ls menos ricos. La proua nunca l deixa; mas cun ls ricos el amostra se lhibaral, justo, sincero, racional, dino de honra, i talbeç até agradable —cunsante la fertuna i amportança de la pessona cun quien fala.

Lhougo a seguir acabou l jogo de whist, ls jogadores ajuntórun se alredror de outra mesa i l Senhor Collins bieno se a poner antre sue prima Elizabeth i la Senhora Philips. Fui esta quien fizo las questumadas preguntas subre ls resultados de l jogo. Nun habien sido mui buonos; el habie perdido todos ls tentos; mas quando la Senhora Philips se quijo amostrar penerosa, el cun ũa cara mui séria, dixo que l assunto nun tenie qualquiera amportança, que para el l dinheiro pouco balie, i pediu le por todo que eilha de maneira nanhue se sentisse anquemodada cun esso.

“You sei mui bien, senhora,” dixo el, “que quando ũa pessona se senta a ũa mesa de jogo, assujeita se a que le pássen essas cousas, i feliçmente na situaçon an que stou cinco xelins nunca serien grande problema. Nien todos, ye berdade, poderan dezir l mesmo, mas grácias a Lady Catherine de Bourgh, puodo me dar al luxo de nun tener de m’amportar cun essas menudéncias.”

Algo chamou l’atencion de l Senhor Wickam; i apuis de mirar bien pa l Senhor Collins por un ratico, el preguntou le an boç baixa a Elizabeth se l pariente deilha tenie un coincimiento íntemo cula família de Bourgh.

Lady Catherine de Bourgh,” respundiu le eilha, “dou le ũa reitorie hai pouco tiempo. Nun fago eideia de cumo l Senhor Collins le fui apersentado, mas stou cierta de que el nun la conhece hai muito tiempo.”

Pula cierta sabeis que Lady Catherine de Bourgh i Lady Anne Darcy éran armanas; por esso eilha ye tie de l atual Senhor Darcy

Nó, nun fazie eideia. Nun sabie de la parentena de Lady Catherine. Nunca oubi falar de l’eissitença deilha até trasdonte.”

La filha dessa tie, la Menina Bourgh, bai a ardar ũa fertuna mui grande, i todo mundo acredita que eilha i l primo ban a ounir las sues propiadades.

Esta anformaçon fizo cun que a Elizabeth le dira la risa, puis se le lhembrou la probe Menina Bingley. De pouco balerien todas las atenciones deilha, i ambalde i einútele la afeiçon pula armana del i ls agabones de que eilha lo arrodiaba, yá que el staba çtinado a outra.

“L Senhor Collins,” dixo eilha, “fala mui bien tanto de Lady Catherine cumo de la filha; mas por algues pequeinhas cousas que el cuntou a respeito de sue Eicelença, cuido que la gratidon del nun lo eilude, i anque eilha seia l’ama del, nun passa dũa tie chena de proua i de perjunçon.”

Cuido que dambas las cousas, i an degrau mui alto,” respundiu Wickham; “Yá muitos anhos que nun la beio, mas lhembra se me de nunca haber angraciado cun eilha i de ls modos deilha séren outoritairos i ansolentes. Ten la fama de se tratar dũa pessona mui sensible i spierta; mas cuido que essas culidades mais le bénen de la posiçon social i de la fertuna, an parte de l sou feitiu outoritairo, i l restro de la proua pul sobrinho, que antende que quien cun el se relaciona ten de tener ũa anteligença de purmeira catadorie.

Elizabeth recoinciu que el habie retratado todo mui bien, i dambos a dous cuntinórun a cumbersar mui cuntentos, até que la cena acabou cun l jogo, assi deixando que las outras ties partecipáran tamien de las atenciones de l Senhor Wickham. Tornara se ampossible cumbersar por bias de l rugido de la cena de la Senhora Philips, mas ls modos ancantórun a todo mundo. Qualquiera cousa que el dezisse, era bien dezida; i todo l que el fazie, era feito cun grácia. Elizabeth fui se ambora cula cabeça chena del. An to l caminho para casa, nun fui capaç de pensar an mais nada a nun ser ne l Senhor Wickham, i an todo l que el le dezira; mas nun pudo, na carruaije, amentar sequiera ne l nome del, yá que nien Lydia nien l Senhor Collins se calhórun un cachico sequiera. Lydia falou l tiempo todo de belhetes de loterie, de las partidas que ganhara i de las que perdira; i l Senhor Collins çcrebindo l’amablidade de l Senhor i la Senhora Philips, dezindo que an nada lo preacupában las perdas al whist, cuntando todos ls pratos de la cena, i a falar sien paraije ne l miedo de star a anquemodar algue de las primas, cun muito mais para dezir do que iba a ser capaç antes que la carruaije parasse delantre la Casa de Longbourn.

quarta-feira, 16 de janeiro de 2013

Chegaram os saldos...


Para ver a página carreguem na imagem

sexta-feira, 11 de janeiro de 2013

The Voice

"In a small village outside the city of Vision, the people know no sorrow or grief. But this seemingly idyllic community is hiding a terrible secret. As a young child, Nalah did not know why she was told to bring a cake to the mute girl known as the Voice whenever she was upset, only that doing so made her feel better. Now grown, Nalah understands the dark truth, and yearns to escape from the oppressive village that has been her life-long home. But it is only after visiting the city of Vision and discovering the Temple of Sorrow that Nalah understands what she must do to be free…"

Esta foi uma das minhas primeiras leituras no meu Kobo e foi, tenho que confessar, a primeira coisa que consegui ler de fio a pavio em inglês. Na verdade, tinha algum medo de não conseguir alcançar o objectivo mas decidi comprar e tentar (afinal custou menos de 3€ na fnac!!) e valeu a pena. Tinha medo que a escrita da autora não fosse tão fácil ou fluída no original mas estava enganada. Foi fácil, muito agradável e rápido.

The Voice é uma noveleta do mundo de Efémera que pode perfeitamente ser lida por quem não está totalmente familiarizado com aquele mundo que muda consoante os desejos dos corações ou de acordo com aquilo que cada um merece. Na verdade, só já numa fase final desta noveleta nos deparamos com esse peculiar aspecto.

A maior parte desta narrativa é passada numa aldeia onde tudo parece idílico e os problemas se resolvem com um simples bolo. Quem nunca quis viver sem tristezas nem desgostos? Quem nunca sonhou ter apenas dias plenos de alegria, ou pelo menos de normalidade, dias agradáveis na sua vida? Pois nesta aldeia a solução para estes tão humanos e mundanos problemas foi encontrada. Cada vez que alguém esta a ter um dia mau ou é assaltado por uma súbita ansiedade ou problema, basta-lhe fazer um bolinho seguindo a receita e dirigir-se à casa da Voz que o comerá depois de sorrir. No fim, todos se levantam muito mais leves e felizes, prontos para continuar com os afazeres do dia. Mas será mesmo assim? Será que todos são felizes?

Aos dez anos, Nalah assiste a um episódio nada feliz - alguns rapazes correm atrás da Voz, molestando-a. No meio da confusão, o lenço que sempre lhe cobre a cabeça e o pescoço cai e o que está por baixo não são memórias felizes. Desde esse dia, Nalah evita levar bolinhos à Voz. Questiona-se sobre as origens da rapariga (origens que ninguém parece conhecer), sobre o passado e sobre a ética e rectidão da atitude geral de (literalmente) encher uma jovem com os problemas alheios, servindo-lhos num embrulho doce. Sim... Nalah acaba por descobrir como funcionam os bolinhos. Também descobre dúzias de segredos que não são assim tão secretos. Cada dia que passa faz com que se torne mais simples ver a hipocrisia que rege a sua aldeia e a verdadeira natureza de todos os seus habitantes, bem como dos anciãos que a regem. Todos estão dispostos a tudo para viver num lugar idílico e sem problemas de monta, dispostos a destruir completamente qualquer comportamento, ou pensamento, que não se encaixe nos padrões estipulados.

Ainda que toda a narrativa seja feita por Nalah, ficamos a conhecer as suas duas melhores amigas (e a vida delas) e outros personagens que vão ser cruciais no desfecho da estória. Não posso escrever muito sobre isso sem revelar o final e sem termos aqui grandes spoilers. Posso, isso sim, adiantar que a jovem vai desafiar as ideias impostas e confrontar o mundo que sempre conheceu. Nas personagens de Nalah, Kobrah e Tahnee vamos conhecer a personificação da revolta e de um espírito combativo que não aceita que lhe seja imposta uma  realidade com a qual não concordam. O mundo lá fora rege-se por outras regras e ninguém deixa de ser quem é por carregar nos ombros um sentimento menos feliz.

The Voice é uma história de injustiça, de sonhos quebrados e concretizados, de ganância e hipocrisia mas também de amor e amizade que nada pede em troca; uma narrativa especial recheada de personagens fortes  e com uma moral, uma ideia subjacente, que nos deixa a pensar no rumo do mundo e das nossas próprias vidas. Além disso, com Nalah e os segredos que ela descobre, Anne Bishop introduz, uma vez mais, temas que parecem ser-lhe caros - o abuso de jovens e mulheres, a violação, as dificuldades das vitimas em livrar-se dos seus opressores/agressores... Neste aspecto, a aldeia fez-me lembrar Briarwood do mundo das Jóias Negras.

7,5/10


Não posso publicar o post sem deixar de dizer o contente que fiquei com o destino dado ao vilão da trama. Bishop consegue sempre fazê-los sofrer na medida certa... :)

quarta-feira, 9 de janeiro de 2013

Passatempo 4º aniversário

Ora, o prometido é devido e, visto que o dia ainda não acabou, está mesmo na hora de lançar um passatempo para comemorar o nosso aniversário. :) 

"Em jogo" está um pack:



Para se habilitarem a ganhar estes dois títulos têm apenas que responder acertadamente às seguintes questões:

1- Qual o último passatempo lançado neste blog?
2- Normalmente o que antecedia e anunciava alguns dos passatempos?
3- Qual a primeira crítica publicada no blog pela Alice?
4- Qual a primeira crítica publicada no blog pela Bailarina?
5- Aquando do 2º aniversário do blog publicámos uma entrevista. Quem foi o autor entrevistado?

Todas as respostas podem ser encontradas no blog (é só pesquisar) e devem ser enviadas até às 23:59h do dia 18 de Janeiro para o mail do blog (sombradoslivros@gmail.com) juntamente com o vosso nick de seguidor do blog e os vossos dados pessoais (nome, morada, e-mail). 
Serão aceites participações apenas de Portugal continental e ilhas. O sorteio será feito através do random.org e o vencedor contactado via mail e publicado no blog.

Boa sorte a todos os participantes!!